- Έλα όμορφη, για παίξε το βιολί το μαγικό σου. - Τώρα, λύνω τα μαλλιά μου να φανεί η αρχοντιά μου... Υιάννη μου!

...πολλούς ξεγελάς μα κάποιοι σε ξέρουν είναι αυτοί που το ίδιο υποφέρουν αυτοί που ξεγέλασαν κάποτε εσένα στις ίδιες ράγες τώρα γίνατε τρένα...

Φωτό: Τα τρένα του Οσβάλντο(Osvaldo)

Η προδοσία

με το μαλλί σου να πέφτει στους ώμους σου
και με δυό μάτια που ανοίγουν τους δρόμους σου
βαδίζεις πάλι με βήμα γερό
γίνεσαι φλόγα μα γύρω νερό
κάποιος σε τύλιξε σφιχτά με υποσχέσεις
μ' άμμο δε χτίζονται παλάτια ούτε σχέσεις
η προδοσία δήθεν σε δυναμώνει
μα η δύναμή σου αισθάνεται μόνη
πίσω απ' τ' αυτί βάζεις λίγα μαλλιά σου
φωνάζεις στο φόβο μη χαθεί η λαλιά σου
όλα στημένα, καλά δουλεμένα
θαμμένη αλήθεια, θαμμένη σε σένα
πολλούς ξεγελάς μα κάποιοι σε ξέρουν
είναι αυτοί που το ίδιο υποφέρουν
αυτοί που ξεγέλασαν κάποτε εσένα
στις ίδιες ράγες τώρα γίνατε τρένα
μα δεν υπάρχει κανένας σταθμός
μόνο αυτός ο απαίσιος ρυθμός
των χτυπημάτων που όλο κι αυξάνονται
καθώς τα τρένα αρχίζουν να βιάζονται
κάποτε τ' άκουγες στο τζάμι γερμένη
μ' ένα χαμόγελο για εκεί που πηγαίνει
τώρα η συχνότητα είν' αυτή της καρδιάς σου
και μουσκεμένη από δάκρυα η ποδιά σου
συχνά οι σκέψεις σου αλλάζουνε ύφος
τραμπάλα μαύρου και άσπρου συνήθως
μα κάθε μαύρο αργεί να κατέβει
και άσπρα ρούχα να βάλει γυρεύει.

ΚΑΛΟΓΕΡΟΣ

Richard Avedon

Μαρία Κατσοπούλου:Τα ποιήματα της τρελής! Και για μένα θα πεις πως ήμουν άλλη μια Μαρία ανάμεσα στις χιλιάδες Ανάμεσα στις νεκρές σου ερωμένες...

Και για μένα θα πεις
πως ήμουν άλλη μια Μαρία
ανάμεσα στις χιλιάδες

Ανάμεσα στις νεκρές σου ερωμένες
Νεκρά γράμματα τα "σ'αγαπώ"
καμένες λέξεις σε παλιά ημερολόγια

Τα ημερολόγια που πέταξες
τα δάκρυα που δεν έκλαψες
κι ενα άδειο ποτήρι μπίρας στο τραπέζι

Θα είναι ό,τι με θυμίζει
ό,τι έχεις δικό μου
κι ό,τι στο εξής θα μισήσεις.

ΑΠΟ "ΤΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΤΡΕΛΗΣ"

Μαρία Κατσοπούλου
Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2009

Η Μαρία Κατσοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1984. Σπούδασε ιστορία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εργάζεται στο χώρο του βιβλίου.

Γιάννης Ρίτσος: Είναι πολύ μακρινές οι γυναίκες. Τα σεντόνια τους μυρίζουν καληνύχτα. Ακουμπάνε το ψωμί στο τραπέζι για να μη νιώσουμε πως λείπουν.

Γυναίκες

Είναι πολύ μακρινές οι γυναίκες. Τα σεντόνια τους μυρίζουν καληνύχτα.
Ακουμπάνε το ψωμί στο τραπέζι για να μη νιώσουμε πως λείπουν.
Τότε καταλαβαίνουμε πως φταίξαμε. Σηκωνόμαστε απ' την καρέκλα και λέμε:
«Κουράστηκες πολύ σήμερα», ή «άσε, θ' ανάψω εγώ τη λάμπα».

Όταν ανάβουμε το σπίρτο, εκείνη στρέφει αργά πηγαίνοντας
με μιαν ανεξήγητη προσήλωση προς την κουζίνα. Η πλάτη της
είναι ένα πικραμένο βουναλάκι φορτωμένο με πολλούς νεκρούς -
τους νεκρούς της φαμίλιας, τους δικούς της νεκρούς και τον δικό σου.

Ακούς το βήμα της να τρίζει στα παλιά σανίδια
ακούς τα πιάτα να κλαίνε στην πιατοθήκη κι ύστερα ακούγεται
το τραίνο που παίρνει τους φαντάρους για το μέτωπο.

Γιάννης Ρίτσος

(Από τη σειρά «Παρενθέσεις» 1946-47, «Ποιήματα» τομ. Β' 1961)

Κάθε μήνας Αύγουστος, θάλασσα φωτιά, τούτη η πόλη είναι εδώ για πάντα. Κάθε μήνας Αύγουστος, τρέλα του Νοτιά. Μέσα στα σοκάκια ξέφυγε η καρδιά...

Κάθε μήνας Αύγουστος ( Χανιά )

Κοίτα σκοτεινιάζει.
Το λιμάνι φεγγάρι που ανάβει.
Κόκκινο το τζάμι
κι η ζωή μες το κύμα που σβήνει.
Δε μ αφήνει...

Κάθε μήνας Αύγουστος, θάλασσα φωτιά,
τούτη η πόλη είναι εδώ για πάντα.
Κάθε μήνας Αύγουστος, τρέλα του Νοτιά.
Μέσα στα σοκάκια ξέφυγε η καρδιά,
εμείς θα μαστε εδώ για πάντα.
Πως ν αντέξει ο θάνατος τέτοια μοιρασιά...

Πες μου, πόσο ακόμα,
το μελτέμι θα σπρώχνει κοντά σου.
Μέθυσε όλη η νύχτα
κι εγώ αλλάζω μορφή στα φιλιά σου.
Στα φιλιά σου...

Στίχοι: Κώστας Λειβαδάς
Μουσική: Κώστας Λειβαδάς
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Κότσιρας

Ερωτικά παιχνίδια...

Κι από πέτρα να είναι ένας άντρας, για παράδειγμα ο Ben Affleck, πόσο ν' αντέξει να βλέπει να γυμνάζεται μπροστά του θρασύτατα, αυτό το απαίσιο και κακάσχημο παλιοθήλυκο, η Jennifer Lopez! Ο Ιταλός που ανέβασε το βίντεο, θεωρεί την σκηνή την πιο ερωτική, στην ιστορία του κινηματογράφου. Δε θα το έλεγα... :)

Mujer que camina... Ένας ύμνος στη γυναίκα από τον Alejandro Filio!

Mujer que camina... Alejandro Filio

No conforme con tus ojos
te propongo menos cielo, mas abrazo
hace tiempo que te sueño
y ya no se como explicarselo a esta manos

Que se rompe en el espacio
cuando pasas simplemente caminando
cuanta estrella llevas puesta en la silueta
que me sigue deslumbrando

No es la noche ni el cafe
lo que me obliga a caminar por esta cas
esta maldita incomprension
que no despega de tu cuerpo la mirada
sigues siendo irremediable
imprescindible para todo lo que estalla
como luna irrepetible
como viento entre las ramas

Mujer para el sol de mañana
mujer hasta el borde del alba
mujer que te pierdo y encuentro
mujer para afuera, mujer para adentro

Mujer desafiando a los astros
mujer que camina sin rastro
mujer que me abrazas el alma
mujer que me robas ...la calma

De tu boca tengo el sueño
cada noche, cada luna solitaria
de tu pecho, el medio sol al horizonte
que se pierde, que se escapa

Sigo siendo para el fuego el dolor
para el miedo el olvido
mo me pidas que defina un corazon
desatandote el vestido...

Malcolm McLaren - Something's Jumping In Your Shirt! Ανάκληση μνήμης... ;)

Κι όταν με κοίταξες μ' αυτό το μάτι σου το βιολετί μαχαίρια μού 'ριξες, βαθιά με λάβωσες τον ποιητή.

ΑΦΜ

Σατανική! Κουρέλι με κατάντησες τον ποιητή
γυναίκα άσπλαχνη, γυναίκα ανάποδη, σκύλα σωστή.

Το είδα τ' όνειρο, φριχτό εφιάλτη, μια Κυριακή,
γήπεδ' ο έρμος πήγαινα και σαν το διάολο, ήσουν εκεί.

Κι όταν με κοίταξες μ' αυτό το μάτι σου το βιολετί
μαχαίρια μού 'ριξες, βαθιά με λάβωσες τον ποιητή.

Καζούρα οι φίλοι μου, μα και οι ψάρακες στο ΚΨΜ,
λιόντα την έκατσες, σ' ανεμοδούρισε έν' ΑΦΜ;

Κλαίω απ' τη λύσσα μου, από τα νεύρα μου και τα γιατί
τίνος τα κρίματα και τα εγκλήματα, πληρώνω άδικα το ποιητή;

Γιατί σ' αγάπησα και σ' ερωτεύθηκα σε μια στιγμή
και σαν τον Τάνταλο θα βασανίζομαι μία ζωή.

*ΑΦΜ= άγρια φάση μλκα