Η κοιλαδα με τις μπουκλες

«Δε μπορεί», ξεφύσηξε τον καπνό αλλάζοντας σταυροπόδι.

2011-08-23T15:24:00.000+03:00

Η αιωνίως κλαψιάρικη συναίσθηση, φόρεσε τις μπότες με τα ασημένια λουριά. Έψησε βαρύ γλυκό κι άναψε τσιγάρο. Αναρωτήθηκε γιατί Εκείνο(ς) έφτιαξε έτσι τον κόσμο που να επιθυμείς να σε χαϊδεύει κάποιος που λούζεται το πολύ τρεις φορές το μήνα και φοράει σκισμένες κάλτσες.

«Δε μπορεί», ξεφύσηξε τον καπνό αλλάζοντας σταυροπόδι. «Κάπου θα υπάρχει ένας με λαμπερά μαλλιά και νύχια καθαρά για να με ξύνει όπου με τρώει».

Όταν τελείωσε ο καφές, τον γύρισε ανάποδα. Αυτό που είδε να χοροπηδά στο μονοπάτι που σέρνει το μέλλον απ’ τη μύτη, την απογοήτευσε οικτρά: Ένας κλόουν έκανε κολοτούμπες κρατώντας από ένα κλαδευτήρι στο κάθε χέρι. Αντί για μάτια είχε δυο σκοινιά στο σήμα του σταυρού. Αντί για στόμα, ένα ανοιγμένο φερμουάρ.

Η συναίσθηση σηκώθηκε μορφάζοντας κι έκανε αυτό που ήξερε να κάνει πιο καλά απ’ τον καθένα.

Ξύστηκε μόνη της.

Angelina Rain

είν’ οι γυναίκες π’ αγαπούμε σαν σημαίες στου πόθου τους ανέμους κυματίζουν τα μακρυά μαλλιά τους

2010-09-26T02:07:00.000+03:00

Ύμνος δοξαστικός για τις γυναίκες π’ αγαπούμε

είν’ οι γυναίκες π’ αγαπούμε σαν τα ρόδια
έρχονται και μας βρίσκουνε
τις νύχτες
όταν βρέχη
με τους μαστούς τους καταργούν τη μοναξιά μας
μεσ’ τα μαλλιά μας εισχωρούν βαθειά
και τα κοσμούνε
σα δάκρυα
σαν ακρογιάλια φωτεινά
σα ρόδια
είν’ οι γυναίκες π’ αγαπούμε κύκνοι
τα πάρκα τους
ζουν μόνο μέσα στην καρδιά μας
είν’ τα φτερά τους
τα φτερά αγγέλων
τ’ αγάλματά τους είναι το κορμί μας
οι ωραίες δεντροστοιχίες είν’ αυτές οι ίδιες
ορθές στην άκρια των ελαφρών ποδιών
τους
μας πλησιάζουν
κι είναι σαν μας φιλούν
στα μάτια
κύκνοι
είν’ οι γυναίκες π’ αγαπούμε λίμνες
στους καλαμιώνες τους
τα φλογερά τα χείλια μας σφυρίζουν
τα ωραία πουλιά μας κολυμπούνε στα νερά τους
κι ύστερα
σαν πετούν
τα καθρεφτίζουν
- υπερήφανα ως ειν’ -
οι λίμνες
κι είναι στις όχθες τους οι λεύκες λύρες
που η μουσική τους πνίγει μέσα μας
τις πίκρες
κι ως πλημμυρούν το είναι μας
χαρά
γαλήνη
είν’ οι γυναίκες π’ αγαπούμε
λίμνες
είν’ οι γυναίκες π’ αγαπούμε σαν σημαίες
στου πόθου τους ανέμους κυματίζουν
τα μακρυά μαλλιά τους
λάμπουνε
τις νύχτες
μεσ’ στις θερμές παλάμες τους κρατούνε
τη ζωή μας
είν’ οι απαλές κοιλιές τους
ο ουράνιος θόλος
είναι οι πόρτες μας
τα παραθύρια μας
οι στόλοι
τ’ άστρα μας συνεχώς ζούνε κοντά τους
τα χρώματά τους είναι
τα λόγια της αγάπης
τα χείλη τους
είναι ο
ήλιος το φεγγάρι
και το πανί τους είν’ το μόνο σάβανο που μας αρμόζει :
είν’ οι γυναίκες που αγαπούμε σαν σημαίες
είν’ οι γυναίκες που αγαπούμε δάση
το κάθε δέντρο τους είν’ κι ένα μήνυμα του πάθους
σαν μεσ’ σ’ αυτά τα δάση
μας πλανέψουνε
τα βήματά μας
και χαθούμε
τότες είν’
ακριβώς
που βρίσκουμε τον εαυτόνε μας
και ζούμε
κι όσο από μακρυά ακούμε νάρχωνται οι μπόρες
ή και μας φέρνει
ο άνεμος
τις μουσικές και τους θορύβους
της γιορτής
ή τις φλογέρες του κινδύνου
τίποτε – φυσικά – δε μπορεί να μας φοβίση
ως οι πυκνές οι φυλλωσιές
ασφαλώς μας προστατεύουν
μια που οι γυναίκες π’ αγαπούμε είναι σα δάση
είν’ οι γυναίκες π’ αγαπούμε σαν λιμάνια
(μόνος σκοπός
προορισμός
των ωραίων καραβιών μας)
τα μάτια τους
είν’ οι κυματοθραύστες
οι ώμοι τους είν’ ο σηματοφόρος
της χαράς
οι μηροί τους
σειρά αμφορείς στις προκυμαίες
τα πόδια τους
οι στοργικοί
μας
φάροι
- οι νοσταλγοί τις ονομάζουν Κ α τ ε ρ ί ν α -
είναι τα κύματά τους
οι υπέροχες θωπείες
οι Σειρήνες τους δεν μας γελούν
μόνε
μας
δείχνουνε το δρόμο
- φιλικές -
προς τα λιμάνια : τις γυναίκες που αγαπούμε
έχουνε οι γυναίκες π’ αγαπούμε θεία την ουσία
κι όταν σφιχτά στην αγκαλιά μας
τις κρατούμε
με τους θεούς κι εμείς γινόμαστ’ όμοιοι
στηνόμαστε ορθοί σαν άγριοι πύργοι
τίποτε δεν είν’ πια δυνατό να μας κλονίση
με τα λευκά τους χέρια
αυτές
γύρω μας γαντζώνουν
κι έρχονται όλοι οι λαοί
τα έθνη
και μας προσκυνούνε
φωνάζουν
αθάνατο
στους αιώνες
τ’ όνομά μας
γιατί οι γυναίκες π’ αγαπούμε
την μεταδίνουν
και σ’ εμάς
αυτή
τη θεία τους
ουσία

Νίκος Εγγονόπουλος από τη συλλογή Έλευσις, 1948

Είναι φοβερό, να έχεις άντρα τον Daniel Auteuil και να πρέπει να του τα φοράς με τον Vincent Perez . Δεν παλεύεται...

2010-05-20T01:39:00.000+03:00

Οι πιο μεγάλες νύχτες είναι αυτές που κλαις και δε σ' ακούν. Θυμίζουνε γυναίκες, μοναχικές γυναίκες που πονούν.

2010-03-07T01:02:00.001+02:00

Fabian Perez

Μοναχικές Γυναίκες ~ Γλυκερία, Δήμου & Τσανακλίδου

Είναι βραδιές που θέλω κάπου να μιλήσω,

από ένα χέρι να πιαστώ,

να βγω έξω να ζήσω,

για ένα τσιγάρο, ένα ποτό,

να πιάσω κάποιον να του πω:

"δώσ' μου το χρόνο σου...

κι εγώ θα γείρω το κεφάλι μου στον ώμο σου."

Μα η τρομαγμένη μου καρδιά μου λέει:

"δε γίνεται".

Στου πρώτου άγνωστου το πρώτο "γεια"

δεν παραδίνεται.

Εγώ δεν ξέρω αν έχω στάλα λογική.

Φτάνω στο σπίτι, λέω "μπαίνω φυλακή".

Εκείνος έρχεται κοντά μου, μ' αγκαλιάζει

κι ύστερα μόνος στα προβλήματα βουλιάζει.

Παραπονιέται, βλαστημάει τον εαυτό του,

και λίγο πριν το τελευταίο χασμουρητό του

με πιάνει κρίση,

σέρνεται απάνω μου

τον έρωτα να ζήσει.

Κι εγώ είμαι μόνη, για χρόνια έχτιζα έναν τοίχο.

Ύστερα τρόμαξα και θέλησα να φύγω.

Άρχισα τότε με αγωνία να γκρεμίζω,

να λέω "βοήθα με, Χριστέ" και να δακρύζω.

Πήρα τους δρόμους και διέξοδο ζητούσα,

χαμένα όνειρα και χρόνια κυνηγούσα.

Καπνός και σκόνη,

και όλα γύρω μου φωνάζουν

"είμαι μόνη".

Οι πιο μεγάλες νύχτες

είναι αυτές που κλαις και δε σ' ακούν.

Θυμίζουνε γυναίκες,

μοναχικές γυναίκες που πονούν.

Στίχοι: Σαράντης Αλιβιζάτος

Μουσική: Αντώνης Βαρδής

Αυτό τ' αγόρι με τα μάτια τα μελιά κάνει τον κόσμο μια δρασκελιά κι ανάβει τ' άστρο που έχω βαθιά μου Χέρια ζεστά μου μπράτσα σπαθιά μου

2010-02-21T09:19:00.000+02:00

Αυτό τ' αγόρι με τα μάτια τα μελιά

Αυτό τ' αγόρι με τα μάτια τα μελιά

όλη τη νύχτα το 'χα αγκαλιά

Όλη τη νύχτα ήταν δικό μου

Στόμα δροσιά μου,σώμα γλυκό μου

Αυτό τ' αγόρι με τα μάτια τα μελιά

κάνει τον κόσμο μια δρασκελιά

κι ανάβει τ' άστρο που έχω βαθιά μου

Χέρια ζεστά μου μπράτσα σπαθιά μου

Αυτό τ' αγόρι που με βλέπει και γελά

βοήθα το θεέ μου να 'ναι καλά

για να γεμίζει την αγκαλιά μου

Μάτια βαθιά μου, μάτια μελιά μου

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος

Μουσική: Μάνος Λοΐζος

Τραγουδάει η Αλέκα Μαβίλη

Κοίτα η ζωή τελικά ειρωνεία να 'ναι αλλιώτικη απ' το σινεμά - και παίρνω: σπόρια, σταφίδες, στραγάλια κι ανία και πηγαίνω ξανά σινεμά - και τότε:

2010-01-30T22:19:00.000+02:00

Όταν έβλεπα την Carmen μες στο σινεμά

με τα μάτια τα βαμμένα, τα χείλη τα γκρενά - και γύρω:

όλοι οι άντρες να πέφτουν στην πίστα

κι οι κιθάρες να παίρνουν φωτιά - τριγύρω:

κόκκινες χάντρες, βεντάλιες κι ορχήστρα

και τ αγόρια κορμάκια σπαθιά - Χριστέ μου,

μ έπιανε τότε κι εμένα μια λύσσα

και ντρεπόμουν που ήμουν ξανθιά

και είπα "φέρτε μου έναν ταύρο

να του κλέψω την καρδιά".

Κι όταν μου φεραν τον ταύρο

πώς να πω το ναι,

που τον λέγαν μόνο Σταύρο

κι όχι Μορίς Ρονέ - και λέω:

"Πού ν οι αρένες, καλέ, κι οι καδένες

και οι μπέρτες κι ο κόσμος, ολέ;" - Του λέω:

"Tσάμπα, μωρό μου, οι πρόβες κι οι χτένες

κι οι δαντέλες μες στο καμπριολέ - αμίγκο,

γκράτσια, πρέγκο, μα δε θα μπορέσω

στο πλευρό σου να μείνω γιατί

εγώ είμαι η Carmen και τον έρωτα

τον θέλω πειρατή."

Κι έτσι μ άφησε κι ο Σταύρος σ ένα Ρενό κατρέλ

γιατί αυτός δεν ήταν ταύρος κι ούτε κι εγώ η Μοντιέλ - και λέω:

Κοίτα η ζωή τελικά ειρωνεία

να 'ναι αλλιώτικη απ' το σινεμά - και παίρνω:

σπόρια, σταφίδες, στραγάλια κι ανία

και πηγαίνω ξανά σινεμά - και τότε:

Να σου η Carmen μπροστά στην οθόνη

με σκοτώνει που λέει φλογερά

"Amore mio", την αλήθεια

θα σ' την πω στο διάλειμμα.

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

Μουσική: Θανάσης Καργίδης

Πρώτη εκτέλεση: Χριστιάνα, « Σ' ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΑΝΑΠΝΟΗΣ», 1989

Οver the rhine: Αll i need is everything...

2010-01-12T22:32:00.000+02:00

Slow down. Hold still.

It's not as if it's a matter of will.

Someone's circling. Someone's moving

a little lower than the angels.

And it's got nothing to do with me.

The wind blows through the trees,

but if I look for it, it won't come.

I tense up. My mind goes numb.

There's nothing harder than learning how to receive.

Calm down. Be still.

We've got plenty of time to kill.

No hand writing on the wall:

just the voice that's in us all.

And you're whispering to me,

time to get up off my hands and knees,

'cause if I beg for it, it won't come.

I find nothing but table crumbs.

My hands are empty. God I've been naive.

All I need is everything.

Inside, outside, feel new skin.

All I need is everything.

Feel the slip and the grip of grace again.

Slow down. Hold still.

It's not as if it's a matter of will.

Someone's circling. Someone's moving

a little lower than the angels.

This voice calling me to you:

it's just barely coming through.

Still, I clearly hear my name.

I've been fingering the flame

like tomorrow's martyr.

It gets harder to believe.

All I need is everything.

Inside, outside, feel new skin.

All I need is everything.

Feel the slip and the grip of grace again.

So from now till kingdom come,

taste the words on the tip of my tongue.

'Cause we can't run truth out of town,

only force it underground.

The roots grow deeper

in ways we can't conceive.

All I need is everything.

Inside, outside feel new skin.

All I need is everything.

Feel the slip and the grip of grace again.

All I need is all I need.

Amor Gitano Beyonce & Alejandro Fernandez: Soy tu gitano, tu peregrino la única llave de tu destino el que te cuida más que a su vida soy tu ladrón.

2010-01-02T15:49:00.002+02:00

Κι όμως... Το ρεφρέν το λατρεύω! Με τον Fernandez! «Soy tu gitano, tu peregrino la única llave de tu destino...»

[Beyonce]

Ven y quédate conmigo.

Dame el corazón vida mía estoy

muriendo lento en mi prisión

[Alejandro]

Anda dime lo que sientes

quitate el pudor, y deja de

sufrir ,escapa con mi amor

Y después te llevare hasta

donde quieras sin temor y

sin fronteras hasta donde

sale el sol.

[Beyonce]

Contigo soy capaz de lo que

sea no me importa lo que venga

porque ya se a donde voy.

[Alejandro]

Soy tu gitano Είμαι ο τσιγγάνος σου

tu peregrino ο ταξιδευτής σου

la unica llave de tu destino,

Το μοναδικό κλειδί στο πεπρωμένο σου

el que te cuida mas que a su vida

αυτός που σε προσέχει περισσότερο στη ζωή σου

soy tu ladron είμαι ο κλέφτης σου.

[Beyonce]

Soy tu gitana, tu compañera,

la que te sigue, la que te espera

voy a quererte aunque me saquen el corazón.

[Alejandro]

Y aunque nos cueste la vida

[Beyonce]

Y aunque duela lo que duela

[Alejandro]

Esta guerra la ha ganado nuestro amor

[Beyonce]

Esta guerra la ha ganado nuestro amor

[Beyonce]

Yo nací para tus ojos, para nadie más.

Siempre voy a estar en tu camino

[Alejandro]

Alma de mi alma, corazón de

tempestad Dime por donde ir.

Y después te llevare hasta

donde quieras sin temor y

sin fronteras hasta donde

sale el sol.

[Beyonce]

Contigo soy capaz de lo que

sea no me importa lo que venga

porque ya se a donde voy.

[Alejandro]

Soy tu gitano Είμαι ο τσιγγάνος σου

tu peregrino ο ταξιδευτής σου

la unica llave de tu destino,

Το μοναδικό κλειδί στο πεπρωμένο σου

el que te cuida mas que a su vida

αυτός που σε προσέχει περισσότερο στη ζωή σου

soy tu ladron είμαι ο κλέφτης σου.

[Beyonce]

Soy tu gitana, tu compañera,

la que te sigue, la que te espera

voy a quererte aunque me saquen el corazón.

[Alejandro]

Y aunque nos cueste la vida

[Beyonce]

Y aunque duela lo que duela

[Alejandro]

Esta guerra la ha ganado nuestro amor

[Beyonce] Y aunque nos cueste la vida

[Alejandro] Y aunque duela lo que duela

[Beyonce] Esta guerra la ha ganado

[Both] Nuestro amor

Στα δυο σου μάτια η επαρχία μέσα στο πείσμα της βροχής τα ερημωμένα καφενεία κι η μοναξιά της Κυριακής Κι εγώ κορμί φυλακισμένο μες στους στρατώνες τους παλιούς ένα φεγγάρι πεταμένο μέσα σε ξένους ουρανούς

2009-12-13T14:38:00.002+02:00

Απόψε γίνε

Στα δυο σου μάτια η επαρχία
μέσα στο πείσμα της βροχής
τα ερημωμένα καφενεία
κι η μοναξιά της Κυριακής

Κι εγώ κορμί φυλακισμένο
μες στους στρατώνες τους παλιούς
ένα φεγγάρι πεταμένο
μέσα σε ξένους ουρανούς

Μα απόψε γίνε
άνεμος κύμα και πανί
η πιο τρελή μου επιμονή
απόψε γίνε
μα,απόψε γίνε
ο μόνος δρόμος μου ξανά
η πρώτη κι η στερνή φορά
απόψε γίνε...

Το πληγωμένο καλοκαίρι
νύχτα στους δρόμους ξεψυχά
κι η μέρα πάλι θα με φέρει
μες στο στρατόπεδο ξανά

Απόψε πάρε τ' όνειρό μου
που μ' είχε βγάλει στ' ανοιχτά
και γίνε πάλι το μικρό μου
καλοκαιράκι του νοτιά

Στίχοι: Οδυσσέας Εισαγγελέας
Μουσική: Γιάννης Νικολάου

Έπρεπε να το τραγουδήσει ο Νταλάρας για να μάθουμε αυτό το υπέροχο τραγούδι...

- Έλα όμορφη, για παίξε το βιολί το μαγικό σου. - Τώρα, λύνω τα μαλλιά μου να φανεί η αρχοντιά μου... Υιάννη μου!

2009-11-19T00:27:00.000+02:00

...πολλούς ξεγελάς μα κάποιοι σε ξέρουν είναι αυτοί που το ίδιο υποφέρουν αυτοί που ξεγέλασαν κάποτε εσένα στις ίδιες ράγες τώρα γίνατε τρένα...

2009-10-23T21:59:00.003+03:00

Φωτό: Τα τρένα του Οσβάλντο(Osvaldo)

Η προδοσία

με το μαλλί σου να πέφτει στους ώμους σου
και με δυό μάτια που ανοίγουν τους δρόμους σου
βαδίζεις πάλι με βήμα γερό
γίνεσαι φλόγα μα γύρω νερό
κάποιος σε τύλιξε σφιχτά με υποσχέσεις
μ' άμμο δε χτίζονται παλάτια ούτε σχέσεις
η προδοσία δήθεν σε δυναμώνει
μα η δύναμή σου αισθάνεται μόνη
πίσω απ' τ' αυτί βάζεις λίγα μαλλιά σου
φωνάζεις στο φόβο μη χαθεί η λαλιά σου
όλα στημένα, καλά δουλεμένα
θαμμένη αλήθεια, θαμμένη σε σένα
πολλούς ξεγελάς μα κάποιοι σε ξέρουν
είναι αυτοί που το ίδιο υποφέρουν
αυτοί που ξεγέλασαν κάποτε εσένα
στις ίδιες ράγες τώρα γίνατε τρένα
μα δεν υπάρχει κανένας σταθμός
μόνο αυτός ο απαίσιος ρυθμός
των χτυπημάτων που όλο κι αυξάνονται
καθώς τα τρένα αρχίζουν να βιάζονται
κάποτε τ' άκουγες στο τζάμι γερμένη
μ' ένα χαμόγελο για εκεί που πηγαίνει
τώρα η συχνότητα είν' αυτή της καρδιάς σου
και μουσκεμένη από δάκρυα η ποδιά σου
συχνά οι σκέψεις σου αλλάζουνε ύφος
τραμπάλα μαύρου και άσπρου συνήθως
μα κάθε μαύρο αργεί να κατέβει
και άσπρα ρούχα να βάλει γυρεύει.

ΚΑΛΟΓΕΡΟΣ

Richard Avedon

2009-10-16T22:56:00.001+03:00

Μαρία Κατσοπούλου:Τα ποιήματα της τρελής! Και για μένα θα πεις πως ήμουν άλλη μια Μαρία ανάμεσα στις χιλιάδες Ανάμεσα στις νεκρές σου ερωμένες...

2009-09-21T22:51:00.003+03:00

Και για μένα θα πεις
πως ήμουν άλλη μια Μαρία
ανάμεσα στις χιλιάδες

Ανάμεσα στις νεκρές σου ερωμένες
Νεκρά γράμματα τα "σ'αγαπώ"
καμένες λέξεις σε παλιά ημερολόγια

Τα ημερολόγια που πέταξες
τα δάκρυα που δεν έκλαψες
κι ενα άδειο ποτήρι μπίρας στο τραπέζι

Θα είναι ό,τι με θυμίζει
ό,τι έχεις δικό μου
κι ό,τι στο εξής θα μισήσεις.

ΑΠΟ "ΤΑ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΤΡΕΛΗΣ"

Μαρία Κατσοπούλου
Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2009

Η Μαρία Κατσοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1984. Σπούδασε ιστορία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εργάζεται στο χώρο του βιβλίου.

Γιάννης Ρίτσος: Είναι πολύ μακρινές οι γυναίκες. Τα σεντόνια τους μυρίζουν καληνύχτα. Ακουμπάνε το ψωμί στο τραπέζι για να μη νιώσουμε πως λείπουν.

2009-09-16T00:07:00.003+03:00

Γυναίκες

Είναι πολύ μακρινές οι γυναίκες. Τα σεντόνια τους μυρίζουν καληνύχτα.
Ακουμπάνε το ψωμί στο τραπέζι για να μη νιώσουμε πως λείπουν.
Τότε καταλαβαίνουμε πως φταίξαμε. Σηκωνόμαστε απ' την καρέκλα και λέμε:
«Κουράστηκες πολύ σήμερα», ή «άσε, θ' ανάψω εγώ τη λάμπα».

Όταν ανάβουμε το σπίρτο, εκείνη στρέφει αργά πηγαίνοντας
με μιαν ανεξήγητη προσήλωση προς την κουζίνα. Η πλάτη της
είναι ένα πικραμένο βουναλάκι φορτωμένο με πολλούς νεκρούς -
τους νεκρούς της φαμίλιας, τους δικούς της νεκρούς και τον δικό σου.

Ακούς το βήμα της να τρίζει στα παλιά σανίδια
ακούς τα πιάτα να κλαίνε στην πιατοθήκη κι ύστερα ακούγεται
το τραίνο που παίρνει τους φαντάρους για το μέτωπο.

Γιάννης Ρίτσος

(Από τη σειρά «Παρενθέσεις» 1946-47, «Ποιήματα» τομ. Β' 1961)

Κάθε μήνας Αύγουστος, θάλασσα φωτιά, τούτη η πόλη είναι εδώ για πάντα. Κάθε μήνας Αύγουστος, τρέλα του Νοτιά. Μέσα στα σοκάκια ξέφυγε η καρδιά...

2009-08-31T22:09:00.004+03:00

Κάθε μήνας Αύγουστος ( Χανιά )

Κοίτα σκοτεινιάζει.
Το λιμάνι φεγγάρι που ανάβει.
Κόκκινο το τζάμι
κι η ζωή μες το κύμα που σβήνει.
Δε μ αφήνει...

Κάθε μήνας Αύγουστος, θάλασσα φωτιά,
τούτη η πόλη είναι εδώ για πάντα.
Κάθε μήνας Αύγουστος, τρέλα του Νοτιά.
Μέσα στα σοκάκια ξέφυγε η καρδιά,
εμείς θα μαστε εδώ για πάντα.
Πως ν αντέξει ο θάνατος τέτοια μοιρασιά...

Πες μου, πόσο ακόμα,
το μελτέμι θα σπρώχνει κοντά σου.
Μέθυσε όλη η νύχτα
κι εγώ αλλάζω μορφή στα φιλιά σου.
Στα φιλιά σου...

Στίχοι: Κώστας Λειβαδάς
Μουσική: Κώστας Λειβαδάς
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Κότσιρας

Ερωτικά παιχνίδια...

2009-08-22T16:13:00.005+03:00

Κι από πέτρα να είναι ένας άντρας, για παράδειγμα ο Ben Affleck, πόσο ν' αντέξει να βλέπει να γυμνάζεται μπροστά του θρασύτατα, αυτό το απαίσιο και κακάσχημο παλιοθήλυκο, η Jennifer Lopez! Ο Ιταλός που ανέβασε το βίντεο, θεωρεί την σκηνή την πιο ερωτική, στην ιστορία του κινηματογράφου. Δε θα το έλεγα... :)

Mujer que camina... Ένας ύμνος στη γυναίκα από τον Alejandro Filio!

2009-08-12T22:12:00.004+03:00

Mujer que camina... Alejandro Filio

No conforme con tus ojos
te propongo menos cielo, mas abrazo
hace tiempo que te sueño
y ya no se como explicarselo a esta manos

Que se rompe en el espacio
cuando pasas simplemente caminando
cuanta estrella llevas puesta en la silueta
que me sigue deslumbrando

No es la noche ni el cafe
lo que me obliga a caminar por esta cas
esta maldita incomprension
que no despega de tu cuerpo la mirada
sigues siendo irremediable
imprescindible para todo lo que estalla
como luna irrepetible
como viento entre las ramas

Mujer para el sol de mañana
mujer hasta el borde del alba
mujer que te pierdo y encuentro
mujer para afuera, mujer para adentro

Mujer desafiando a los astros
mujer que camina sin rastro
mujer que me abrazas el alma
mujer que me robas ...la calma

De tu boca tengo el sueño
cada noche, cada luna solitaria
de tu pecho, el medio sol al horizonte
que se pierde, que se escapa

Sigo siendo para el fuego el dolor
para el miedo el olvido
mo me pidas que defina un corazon
desatandote el vestido...

Malcolm McLaren - Something's Jumping In Your Shirt! Ανάκληση μνήμης... ;)

2009-08-08T23:49:00.000+03:00

Κι όταν με κοίταξες μ' αυτό το μάτι σου το βιολετί μαχαίρια μού 'ριξες, βαθιά με λάβωσες τον ποιητή.

2009-08-06T01:58:00.002+03:00

ΑΦΜ

Σατανική! Κουρέλι με κατάντησες τον ποιητή
γυναίκα άσπλαχνη, γυναίκα ανάποδη, σκύλα σωστή.

Το είδα τ' όνειρο, φριχτό εφιάλτη, μια Κυριακή,
γήπεδ' ο έρμος πήγαινα και σαν το διάολο, ήσουν εκεί.

Κι όταν με κοίταξες μ' αυτό το μάτι σου το βιολετί
μαχαίρια μού 'ριξες, βαθιά με λάβωσες τον ποιητή.

Καζούρα οι φίλοι μου, μα και οι ψάρακες στο ΚΨΜ,
λιόντα την έκατσες, σ' ανεμοδούρισε έν' ΑΦΜ;

Κλαίω απ' τη λύσσα μου, από τα νεύρα μου και τα γιατί
τίνος τα κρίματα και τα εγκλήματα, πληρώνω άδικα το ποιητή;

Γιατί σ' αγάπησα και σ' ερωτεύθηκα σε μια στιγμή
και σαν τον Τάνταλο θα βασανίζομαι μία ζωή.

*ΑΦΜ= άγρια φάση μλκα

Στο εστιατόριο που τρων τα συνεργεία μπήκε το θέμα σου, έτσι, στ' αστεία. Εφτά βοηθοί και τρεις μαστόροι μαζί τους και οι σερβιτόροι....

2009-07-23T14:30:00.000+03:00

Στο εστιατόριο που τρων τα συνεργεία
μπήκε το θέμα σου, έτσι, στ' αστεία.
Εφτά βοηθοί και τρεις μαστόροι
μαζί τους και οι σερβιτόροι.

Κι εσύ μαρσάρεις τα μποτάκια σου
σφυρίζεις με τα δυο χειλάκια σου,
ανάβεις τη μικρή και τη μεγάλη σκάλα
κι ούτε μας σκέφτεσαι μια στάλα.

Και με τα δυο σου πόδια, λάστιχα Πιρέλι
φεύγεις και χάνεσαι, γλιστράς σαν χέλι.

Στο εστιατόριο που τρων τα συνεργεία
μπήκε το θέμα σου, έτσι, στ' αστεία.
Εφτά βοηθοί και τρεις μαστόροι
μαζί τους και οι σερβιτόροι.

Κοίτα τα φρένα, το τιμόνι σου,
δεν θα τα καταφέρεις μόνη σου.
Έλα σε μας και μη σε μέλλει, μη σε νοιάζει.
Έλα, μας τρώει το μαράζι.

Είμαστε εφτά βοηθοί και τρεις μαστόροι
μαζί μας είναι και οι σερβιτόροι.

Στίχοι: Θοδωρής Γκόνης
Μουσική: Νίκος Ξυδάκης

Monica Naranjo, Rocio Jurado - Punto De Partida

2009-07-20T13:44:00.003+03:00

Monica Naranjo & Rocio Jurado - Punto De Partida

οι κόρες του χτύπου και των βρεγμένων ονείρων αυτές που στεριώνουν ηπείρους που αφήσανε πίσω...οι παράνομες που γεννούν τα μέλλοντα ...

2009-06-07T17:40:00.004+03:00

ΦΥΛΛΟ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΩΝ

στην Diana Bellessi και στην Eliana Ortega

οι άρρωστες γυναίκες που έπαιξαν με γαϊδάρους
αυτές που έσκαψαν τάφους στις παλάμες ενός κεραυνού
αυτές οι μόνο φωνή που αποκοιμήθηκαν στα ηλιακά κέντρα
οι πεινασμένες για τα πάντα
οι εγκυμονούσες με τα πάντα
οι κόρες του χτύπου και των βρεγμένων ονείρων
αυτές που στεριώνουν ηπείρους που αφήσανε πίσω
οι κόρες με πιπέρι στις δεκαπέντε προδοσίες τους
αυτές του ψωμιού προς δέκα λεπτά χωρίς καφενείο
αυτές που έχουν σειρά επισκέψεως με δουλειές του θανάτου
οι αιώνιες μητέρες στις αίθουσες επισκέψεων των φυλακών
οι κουρσεμένες, με το κουκουλωμένο πρόσωπο, που τρώνε
υποσχέσεις
οι τρομερές μοναχούλες στις αίθουσες του χορού
οι παράνομες που γεννούν τα μέλλοντα
οι υπάλληλοι που έπνιξαν τους πρίγκιπές τους
οι μαντρωμένες
οι απροστάτευτες, οι νεκροθάφτρες
οι καλυμμένες με σκόνη που πίνουν εκτός ωραρίου
οι λιγάκι κατακτημένες
τα κοριτσάκια που είναι ντυμένα με γαλάζια σάβανα
αυτές που ράβουν τον κόσμο για να μη τον κομματιάσουν
οι γυναίκες με νύχια σαν χάρτες που μεγαλώνουν
τα θηλυκά με τα μαλλιά-ταφόπετρες
(μεγαλύτερες κι απ’ την ίδια τους τη λεηλασία)
αυτές που τρέχουν στις γωνίες, που κινούν μαριονέτες,
αυτές που έφεραν χώμα δεμένο στις τσέπες τους
αυτές που ποτέ δεν επέστρεψαν
αυτές που δε φαίνονται ποτέ
αυτές του ποτέ δεν είναι αργά
αυτές του ενώπιος ενωπίω χωρίς προθεσμία αναμονής
οι βασίλισσες στα πάρκα και τους οχετούς
όλες αυτές οι γυναίκες που μου ’ρχονται με όλες τους τις
κοπώσεις
όλες, στα κρυφά: οι ερωμένες
και σύντροφοί μου.

Enrique Falcón
Μετ. Κώστας Βραχνός

H Maria του Buenos Aires και του Piazzolla! Μια ερωτική ιστορία που ζωντανεύει στη Λυρική Σκηνή...

2009-05-10T13:35:00.002+03:00

Egle Martin pasando por "El postre da la nota"

Η Έγκλε Μαρτίν ήταν ηθοποιός και τραγουδίστρια στη δεκαετία του '60 στο Μπουένος Αϊρες. Ηταν η ερωμένη του Αστορ Πιατσόλα την εποχή που εκείνος δεν βρισκόταν στην ακμή της καριέρας του. Δυστυχώς για τον συνθέτη, ήταν παντρεμένη με άλλον. Ομως αυτό δεν τον εμπόδισε να τη ζητήσει σε γάμο από τον άντρα της. Εκείνος δεν... ευλόγησε την απιστία της, η γυναίκα χώρισε με τον Πιατσόλα, αλλά ο τελευταίος συνέθεσε αργότερα ένα από τα ωραιότερα έργα του: την όπερα «Maria de Buenos Aires», που ανεβάζεται την Παρασκευή στη Λυρική Σκηνή, σε σκηνοθεσία Μαρσέλο Λομπαρδέρο (συμπαραγωγή με το Εθνικό Θέατρο Θερβάντες του Μπουένος Αϊρες).

«Το έργο αυτό αναγέννησε τον Πιατσόλα. Ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση: είχε χάσει το σπίτι του, δεν είχε δική του ορχήστρα» λέει ο αργεντινός ποιητής Οράσιο Φερέρ, που έγραψε το λιμπρέτο και θα παίξει στην παράσταση τον ρόλο του αφηγητή.

Ενα δράμα για τη γυναίκα

«Η Μαρία είναι ένα δράμα στο Μπουένος Αϊρες, αλλά δεν αφορά μόνο την Αργεντινή» επισημαίνει ο Γκαμπριέλ Ανεκίνα, παραγωγός της παράστασης. «Υπάρχουν πολλές "Μαρίες" σε ολόκληρο τον κόσμο. Τώρα πια, περισσότερο από ποτέ, ακούμε τις ιστορίες τους στις ειδήσεις. Είναι ένα πραγματικό δράμα για την αξία της γυναίκας».

Το μεγαλύτερο μέρος της μουσικής γράφτηκε το καλοκαίρι του 1967 στην ανατολική Ουρουγουάη. Ωστόσο, μέχρι να το ολοκληρώσει ο Πιατσόλα, πέρασε διά πυρός και σιδήρου, αφού τα Χριστούγεννα του 1967, που το παράνομο ζευγάρι χώρισε, εκείνος κινδύνευσε να μείνει χωρίς έμπνευση. Την ξαναβρήκε όταν σχετίστηκε με την τραγουδίστρια Αμελίτα Μπαλτάρ κι έτσι το έργο ολοκληρώθηκε. «Η Μαρία είναι ένας χαρακτήρας ανάμεσα στην πραγματικότητα και τον υπερρεαλισμό. Είμαι βέβαιος πως πρόκειται για την καλλιτεχνική μεταμόρφωση ενός πραγματικού ανθρώπου αλλά δεν ξέρω ποιου ακριβώς» συνεχίζει ο Ανεκίνα.

Η «Μαρία του Μπουένος Αϊρες» πρωτοπαρουσιάστηκε στην αίθουσα «Πλανήτης» του Μπουένος Αϊρες στις 8 Μαΐου 1968 και είχε τόση επιτυχία, ώστε μέχρι τον Σεπτέμβριο έδωσε 120 παραστάσεις και στη συνέχεια ηχογραφήθηκε. Ζωντανεύει τη ζωή μιας αθώας νεαρής, η οποία εγκαταλείπει τις φτωχογειτονιές της γενέτειράς της για να ξεφύγει από τις συμβάσεις και τον μικροαστισμό. Σαγηνεύεται από το τάνγκο και ονειρεύεται τη φήμη.

Ομως η ζωή στην πόλη πέφτει βαριά στις πλάτες της. Οδηγείται στην πορνεία, βυθίζεται στο αλκοόλ, πεθαίνει και, στο δεύτερο μέρος της παράστασης, επιστρέφει ως πνεύμα. «Ολο το έργο διαδραματίζεται τη νύχτα, εκτός από την τελευταία σκηνή. Η Μαρία εκπληρώνει ένα μοιραίο πεπρωμένο. Το πεπρωμένο της είναι το ίδιο με του Μπουένος Αϊρες. Ακριβώς όπως η πόλη, έτσι και η Μαρία, ζει, πεθαίνει, αναγεννιέται» λέει ο Φερέρ.

«Ο συνθέτης θέλει να δείξει τις δύο πλευρές της ζωής» λέει ο Ανεκίνα. «Στο πρώτο μέρος φτάνει στην πόλη, μεταμορφώνεται σε πόρνη και μέχρι τον θάνατό της βλέπουμε την πραγματική της πλευρά. Το δεύτερο μέρος είναι η ουσία της ζωής της Μαρίας, που είναι παράλληλη με την ουσία της ύπαρξης όλων των ανθρώπων. Η Μαρία με τον θάνατό της μεταμορφώνεται από γυναίκα σε παρθένα, σε αγία. Είναι μια άποψη σουρεαλιστική, όπως και το υπόλοιπο έργο».

Οι συνθέσεις του Πιατσόλα είναι έντονα λυρικές και πολύ τολμηρές για την εποχή τους, αφού στηρίζονται κυρίως στο νέο τάνγκο (nuevo tango), όπως βάφτισε ο ίδιος το μπόλιασμα της παράδοσης με στοιχεία από την τζαζ και την κλασική. Συγχρόνως αξιοποίησε τις δυνατότητες του σαξοφώνου και της ηλεκτρικής κιθάρας, εισήγαγε πιο σύνθετες αρμονικές και μελωδικές δομές, ενίσχυσε τις ενορχηστρώσεις με βιόλες, τσέλα, φλάουτα, κρουστά, βιμπράφωνο, ξυλόφωνο και δεύτερη κιθάρα. «Του είχα ζητήσει να έχει πολλά τραγουδιστικά μέρη και να χρησιμοποιήσει πολλούς και διαφορετικούς τύπους τάνγκο έναν για κάθε μία από τις περιόδους στη ζωή της Μαρίας -παραδοσιακό, ρομαντικό, σύγχρονο, αλλά και να εμπλουτίσει το έργο με μιλόνγκες, βαλς και τα τραγούδια των πάμπα» λέει ο Φερέρ. «Γεννήθηκε ένας άλλος Πιατσόλα. Πιστεύω πως είναι το καλύτερο έργο της ζωής του».

* Παραστάσεις θα δοθούν και στις 16, 17, 19, 20, 21, 22, 23 και 24 Μαΐου. Μουσική διεύθυνση Ανδρές Χούνκος. Χορογραφία Οσκαρ Αράις. Τους ρόλους ερμηνεύουν οι Χούλια Τσένκο, Γουιγέρμο Φερνάντεθ, Οράσιο Φερέρ.

Της ΜΑΤΟΥΛΑΣ ΚΟΥΣΤΕΝΗ (kusteni@enet.gr)

Egle Martin-Barbara Palacios: el patio de atras

Μεγάλο Σάββατο και η Αθήνα μοιάζει με έρημο σκαρί πάνω στο κύμα μαζεύω τ' άψυχα, χωρίς ψυχή, απ' το γραφείο μηχανικά κλειδώνω, τρέχω για το λεωφορείο

2009-04-19T01:39:00.001+03:00

Μεγάλο Σάββατο

Μεγάλο Σάββατο και η Αθήνα
μοιάζει με έρημο σκαρί πάνω στο κύμα
μαζεύω τ' άψυχα, χωρίς ψυχή, απ' το γραφείο
μηχανικά κλειδώνω, τρέχω για το λεωφορείο.

Ξέπνοη, φτάνοντας στην άδεια στάση
το βλέπω πού 'φευγε, είχε περάσει.
Είχε περάσει όπως όλα στη ζωή μου
μπροστά απ' τα μάτια μου, ποτέ μαζί μου.

Στο παραλίγο κρέμονται τα όνειρά μου
σκόνη στον άνεμο κάθε χαρά μου.
Έτσι και σήμερα βουβή στην άδεια στάση
βλέμμα πιο άδειο κι απ' του φεγγαριού τη χάση.

Έρχεσαι αθόρυβα κρατώντας μια λαμπάδα
θαρρείς πως άδειασε απόψε η Ελλάδα
μου λες με χείλη που γελούν, μου κλείνεις μάτι,
μοιάζεις με πρίγκιπα κι η στάση με παλάτι.

Τα φώτα γύρω μου, λάμπουν αστέρια
και στη Βουλή μπροστά, πλήθος τα περιστέρια,
πετούν χαρούμενα, σ' άδεια πλακάκια,
ψάχνουν επίμονα για ψιχουλάκια.

Σκορπάς τριγύρω τους ένα κουλούρι
πριν την Ανάσταση πουλιά φέρνουνε γούρι.
Μου τό 'πε κάποτε τσιγγάνα μαυρομάτα
κοπέλα ασήμωσε να πω της μοίρας τα μαντάτα.

Εσύ ένα βράδυ πικραμένη και μονάχη
πριν την Ανάσταση, θα βρεις κάποιον που θά 'χει
καρδιά πιο μάλαμα απ' του κόσμου το χρυσάφι
και τα όνειρά σου δε θα μένουν πια στο ράφι.

Ένα φρενάρισμα κραυγή θηρίου,
δεύτερο χάσιμο του λεωφορείου.
Κοιτάζεις γύρω, δεν υπάρχει πια κανείς.
Σας πήρε ο ύπνος σε μια στάση δεσποινίς.

Μεγάλο Σάββατο πριν την Ανάσταση
τα όνειρά σου έχουν σηκώσει επανάσταση.
Ήρθε η ώρα σου λοιπόν να σηκωθείς
κι από τις στάχτες σου ν' αναστηθείς.

Η φύση γύρω, σου γελά, άρχισε ζέστη.
Τα περιστέρια φτερουγίζουν με χαρά, Χριστός Ανέστη!

Μαριάννα Τζανάκη

Ο... ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΑΡΡΑΒΩΝΑΣ ! ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΝΑ-ΣΙΛΙΑ

2009-04-18T00:59:00.002+03:00

Ο... ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΑΡΡΑΒΩΝΑΣ

Το να διατηρείς ερωτική σχέση με … παντρεμμένο , είναι από πολλές πλευρές … εξιταριστικό , και έχει και τα ενδιαφέροντά του . Το κακό του (το απόλυτο κακό του) , είναι ή μοναξιά … του Σαββατόβραδου , του Κυριακάτικου γεύματος , των διακοπών και των γιορτών … σαν το Πάσχα καληώρα , που μόλις πριν λίγο βιώσαμε... Είναι μια ιστορία , που την θυμάμαι πάντα … (σχεδόν πάντα) τέτοιες ημέρες , και που σκέφτηκα πέρισυ να την κάνω αφιέρωμα στην γιορτή του Πάσχα , αλλά με απορρόφησε τότε πολύ ένα άλλο γεγονός και έτσι η ιστορία που θα σας διηγηθώ , έμεινε στο … “συρτάρι” να περιμένει το επόμενο Πάσχα … Και ίσως , δεν θα την έγραφα ποτέ μου , αλλά από τότε ακόμη , το υποσχέθηκα στην καλή κι αγαπημένη μου διαδικτυακή φίλη Μαριάννα (Γητεύτρια) που έδειξε τότε ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ιστορία αυτή . Γι αυτό και της την αφιερώνω .
————————————————————————
Άνοιξη του 1970 … Πρωί της Μεγάλης Παρασκευής αποχαιρετιστήκαμε στον Σιδηροδρομικό Σταθμό της Θεσσαλονίκης . Έφευγε για να κάνει Πάσχα με την υπό διάλυση οικογένεια του (”τα … παιδιά , δεν φταίνε σε τίποτα … κλπ ,κλπ” ) σε μικρή επαρχιακή πόλη του Βορρά . Τρία χρόνια , τώρα , είχα συνηθίσει σ’ αυτού του είδους τους αποχαιρετισμούς … Όμως αυτή τη φορά … δεν ξέρω , ίσως η Άνοιξη να ήταν τόσο όμορφη , που μούτρωσα … - Έλα βρε … μην κάνεις έτσι … Όλος ο χρόνος δικός μας θα είναι … Μην ξεχνάς , πως φέτος … παντρευόμαστε … Τελείωσαν τα ψέμματα …
Ένα γρήγορο φιλί , ο “Μουντζούρης” (δεν υπήρχε intercity τότε ακόμη) που σφύριξε στριμμένα και ξεκίνησε βαρυγκομώντας κι απόμεινα να τον κοιτάζω να χάνεται μέσα σε σύννεφα καπνού … Καθόλου δεν ένοιωσα σαν την … Άννα Καρένινα … Ένα κενό ένοιωθα μονάχα , κάτι , που με εμπόδιζε ακόμη και να βουρκώσω … Άσχημο συναίσθημα … Κενό.

Κατηφόρησα με τα πόδια προς το κέντρο . Πέρασα βιαστικά τον Βαρδάρη και άρχισα να χαζεύω ένα ένα τα μικρομάγαζα της Εγνατίας (είχε μεσημεριάσει και η αγορά είχε πια ανοίξει) . Αγόρασα δυο τεράστιες καραμέλλες από ένα μαγαζάκι με ζαχαρωτά , και προσπάθησα να βάλω τη μια στο στόμα μου . Δεν τα κατάφερα και τις ακούμπησα και τις δυο στο τενεκεδένιο πιατάκι του τυφλού ακκορντεονίστα ζητιάνου (μόνιμος και πασίγνωστος οργανοπαίχτης της Εγνατίας) . Σας κοίταξαν ποτέ …χωρίς μάτια ;… Ε , εμένα ο τυφλός με κοίταξε και μουρμούρισε και μια ευχή , αλλά δεν φαινόταν να την λέει με την καρδιά του … Δίπλα ακριβώς στο μεγάλο πατσατζίδικο “ΕΓΝΑΤΙΑ” , έμεινα να χαζεύω την βιτρίνα ενός μικρού παρακμιακού κοσμηματοπωλείου . Τότε ήταν , που μου κατέβηκε η … ιδέα … Τότε , … βλέποντας τα φτηνοκοσμήματα στην μικροσκοπική του βιτρίνα . Έσπρωξα την πόρτα .Ο φαλακρός και … ασσορτί με το μαγαζί του (μικροσκοπικός) μαγαζάτορας , με κοίταξε με … μισό μάτι :- Τί θέλει η κοπελιά ; (η προφορά , βαριά αρμένικη) - Θα ήθελα μια … βέρα … φθηνή …- Θα ήθελες … βέρες , θέλεις να πεις …- Όχι , θέλω …μία βέρα - Οι βέρες πάνε δυό-δυό …- Εγώ θέλω μία …- Και την άλλη , … τί θα την κάνω ;- Ξέρω κι εγώ ;… πούλα την σε κάποιον σαν κι εμένα … ή κράτα την , μπας και χάσεις την δική σου …- Μπεκιάρης (εργένης - ανύπαντρος) είμαι … δεν έχω βέρα …- Ε , … ευκαιρία … Κάνε τότε , ό, τι κι εγώ ….- Τί ;… να παντρευτώ μονάχος μου ;…- Όχι , να … αρραβωνιαστείς …Ο κοντός Αρμένης , ξεκαρδίστηκε στα γέλια … Τράβηξε ένα συρταράκι από τον πάγκο του και μου πέταξε πάνω στο τζάμι μια λεπτή βέρα , που “έγραψε” έναν μεγάλο κύκλο και σταμάτησε με έναν λεπτό τενεκεδένιο ήχο μπροστά μου …- 300 δραχμές κάνει … Δώσε μου ένα κατοστάρικο και ξεφορτώσου με … χρονιάρες μέρες … Έχει και λίγο … χρυσό μέσα … Ό, τι πρέπει ………………………………………….Τριγύρισα λίγο στα … αρχαία της Ναυαρίνου , άναψα ένα κεράκι στην Αχειροποίητο , και κατηφόρισα την Βασ. Σοφίας , όπου χάζεψα για λίγο στα φοιτητικά βιβλιοπωλεία της και ξανανηφόρισα μέχρι το Τουρκικό Προξενείο ,… στο σπίτι μου .Με υποδέχτηκε ο μπαμπάς μου , ανήσυχος . Πάντα ήταν ανήσυχος , όταν “φορούσα” αυτό το … “κάπως” ύφος μου .- Άννιτσκα ψυχή μου , θα πάμε στον Επιτάφιο στην Ρώσικη Εκκλησία στου Χαριλάου απόψε ;- Όχι παπάκη … είμαι κουρασμένη ….Ξέρω ότι τον πλήγωσα , αλλά με αγαπούσε πολύ για να μου το πει ….Εκείνο το βράδυ , κοιμήθηκα κρατώντας την βέρα “μου” , σφιχτά , έναν ανήσυχο ύπνο …

Μεγάλο Σάββατο , έφυγα νωρίς από το σπίτι , με την βέρα στην τσέπη και την μάνα μου να γκρινιάζει , που την εγκατέλειψα μόνη της με τις Πασχαλιάτικες δουλειές . Κατηφόρησα στη Νέα Παραλία … Σε ένα παγκάκι δίπλα στο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΠΑΛΛΑΣ , με την θάλασσα φάτσα μόστρα και έναν ανοιξιάτικο ήλιο για παρέα … φόρεσα με αργές τελετουργικές κινήσεις την βέρα μου στο αριστερό μου χέρι κι αφού απόλαυσα μια πανεμορφη παραθαλάσσια βόλτα , ανηφόρισα την Αγίας Σοφίας και τρύπωσα μέσα στο “ΕΛΒΕΤΙΚΟΝ” … Σχετικά νωρίς ακόμη και το … μοδάτο εστιατόριο , άδειο . Ο Αντύπας , ο νεαρός σερβιτόρος , φίλος μου , με πλησίασε και …- Τίποτα δεν είναι έτοιμο ακόμη … Θες να πιούμε έναν καφέ παρέα ;- Όχι σήμερα … Σήμερα γιορτάζω … Φτιάξε μου τηγανητές πατάτες και φέρε μου και ένα ποτήρι κόκκινο κρασί …- Τί … γιορτάζεις ; (ο Αντύπας έμοιαζε μπερδεμένος)- Αρραβωνιάστηκα σήμερα …- Και πού είναι ο … αρραβωνιαστικός σου ; (το μάτι του “κόλλησε” στη φτηνή μου βέρα)- Να μη σε νοιάζει …Απόλαυσα τις τηγανητές μου πατάτες και το κρασί μου φροντίζοντας να δείχνω παντού την γυαλιστερή ολοκαίνουρια βέρα μου στον κόσμο , που σιγά σιγά , γέμιζε το εστιατόριο … Έφυγα , καμαρωτή - καμαρωτή , νοιώθωντας το βλέμμα - μαχαίρι του Αντύπα , “καρφωμένο” στις πλάτες μου … Ούτε που τον χαιρέτησα …Ήπια καφέ στο πατάρι του GALAXY , που είχε την φήμη του μεγαλύτερου …”νυφοπάζαρου” της Θεσσαλονίκης εκείνη την εποχή , αφού απώθησα τους διάφορους ερωτύλους Δον Ζουάν νεαρούς και μη που προσπάθησαν να μου πιάσουν κουβέντα , επιδεικνύοντας την βέρα μου , αυτήν με “…λίγο χρυσό μέσα” .Πήρα τον δρόμο του γυρισμού στο σπίτι , νωρίς το βραδάκι … Η Θεσσαλονίκη του Μεγαλοσαββάτου του 1970 , είχε πια ερημώσει .Εκείνο το βράδυ , έκανα το χατήρι του παπάκη μου και πήγα μαζί του στην Ρώσικη Εκκλησία στου Χαριλάου για την Ανάσταση … Πήχτρα η εκκλησία και όλο το προαύλιό της στους μπάτσους (Άνοιξη του ‘70 γαρ … στην καρδιά της Χούντας) . Ήταν το μόνο μέρος που μπορούσες να ακούσεις (χωρίς να συλληφθείς και να φας καμιά … ψιλοανάκριση) , το “Χριστός Ανέστη” στα ρώσικα … Αρκεί να μην το σιγοψιθύριζες κι εσύ … Έτσι λοιπόν , είπαμε το “Χριστός Ανέστη” από μέσα μας κάνοντας την … μικρή μας Αντίσταση … Εγώ , δεν έβγαλα το δαχτυλιδοφορεμένο μου χέρι από την τσέπη , όλο το βράδυ …Αργά , πολύ αργά , παραδόθηκα σε έναν σχεδόν ευτυχισμένο ύπνο ….
Ανήμερα το Πάσχα γύρω στις 11.00 πήρα και πάλι τους δρόμους , παρά τις έντονες διαμαρτυρίες της μάνας μου (που εδώ που τα λέμε , είχε αντιληφθεί την … ουρανοκατέβατη βέρα στο χέρι μου , αλλά δεν τολμούσε να ρωτήσει , … μη και χαλάσει εντελώς την διάθεσή της πασχαλιάτικα … Άλλωστε είχε ψιλοσυνηθίσει τις “παραξενιές” μου) . Την χαιρέτησα με ένα “Θα είμαι πίσω για το μεσημεριανό” και … ξαμολύθηκα στην παντέρημη Εγνατία . Γωνία Εγνατίας και Αριστοτέλους βρήκα τον … τυφλό ακκορντεονίστα , να τα μαζεύει και να φεύγει …- Έϊ … πατρίδα … πού πας ;Με κοίταξε με τα άδεια μάτια του :- Σπίτι … Θαρρείς πως δεν έχω σπίτι κι εγώ ;… Βλακεία μου να έρθω σήμερα . Κανείς δεν κυκλοφοράει ανήμερα Πάσχα … Τί θές ;- Να … σου δώσω κάτι …Μου πρότεινε το τενεκεδάκι του , και δυο τρία κέρματα κουδούνισαν χαρούμενα . Έβγαλα την βέρα μου προσεχτικά και … την έρριξα μέσα στο τενεκεδάκι … Ο ήχος της , τον παραξένεψε … Ασυνήθιστος … Ψαχούλεψε , την έπιασε και αφού την “κοίταξε” με τα ανύπαρκτα μάτια του , την έβαλε στο στόμα και την δάγκωσε ελαφρά … Έκανα μεταβολή και άρχισα να απομακρύνομαι . - Μαντάμ …. μη φεύγεις … Αυτή , είναι … χρυσή …- Δεν είναι …- Έχει λίγο χρυσό μέσα …- Ναι … λίγο … Κράτα την … Εγώ , δεν την χρειάζομαι πια … Είχα απομακρυνθεί αρκετά , όταν άκουσα ένα φάλτσο “Χριστός Ανέστη” απ’ το ξεκούρντιστο ακκορντεόν του...

Anna-Silia

Jaime Gil de Biedma: Δεν έχεις μάθει, αθώα, ότι για το τρίτο πρόσωπο τα όμορφα συναισθήματα είναι ιστορίες επικίνδυνες;

2009-04-05T19:13:00.001+03:00

Σε μια πολύ νεαρή κυρία, χωρισμένη

Mέσα σ' ένα χρόνο που ήσουν
παντρεμένη, υπέροχα στήθη,
συναντήθηκες με τα πικρά
λουλούδια του γάμου.

Κι ένα ωραίο πρωί
τη γλυκιά ελευθερία
επέλεξες ανυπόμονη,
σαν σχολιαρούδι.

Σήμερα, ντυμένη κουρσάρος
πηγαίνεις στα μπαρ
με έξι εραστές στο πλάι
-Isabel, μικρή Isabel-,

στητή πάνω σ' ένα σκαμπό,
ακτινοβολείς, αχτένιστη
από έναν άνεμο μόνο δικό σου,
προεδρεύουσα του ξεφαντώματος.

Από ποιόν, στο τέλος μιας νύχτας,
δεν θα έχεις αγαπηθεί
που να θέλει να σ' αγαπήσει!
Και όλα μου τα μαρτύρησαν.

Δεν έχεις μάθει, αθώα,
ότι για το τρίτο πρόσωπο
τα όμορφα συναισθήματα
είναι ιστορίες επικίνδυνες;

Ότι η ειλικρίνεια
με την οποία εσύ παραδόθηκες
δεν την καταλαβαίνουν αυτοί,
μικρή Isabel. Να προσέχεις.

Επειδή είμαστε στην Ισπανία.
Επειδή είναι ένα και το αυτό
οι ηλίθιοι εραστές σου,
με το κτήνος σύζυγό σου.

Jaime Gil de Biedma
Μετ. Μαριάννα Τζανάκη

Ω Μαριάννα, ποιός δε σε ξέρει; Κάθε ματιά σου κ' ένα νυχτέρι... Που τη λικνίζει σαν κοιμισμένη, την πιο ωραία, την πιο θλιμμένη...

2009-03-21T10:54:00.006+02:00

Dante Gabriel Rossetti

Μαριάννα

Ι

Στον Άσπρο Πύργο
στην πέρα χώρα,
κόσμος πουλάκια
κι άνθη πληθώρα.

Τι περιβόλια,
δροσιά και μύρα.
Το περιγιάλι
φωτοπλημμύρα.

Στον Άσπρο Πύργο
λες έχει αφήσει
όλα τα χάδια της
γλυκιά μια φύση.

Η γαλανή
τ’ ουρανού γαλήνη
μέσα στο κύμα
τα μάγια λύνει

Κι έχει στα μάτια
κάθε κοράσι
το μαγεμένο
το ακροθαλάσσι.

Οι νιες κει πέρα
πως περπατάνε
κ' έχουν κάτι
σα να σκιρτάνε.

Κ' οι νιοι γλεντάνε
κι έχουν καμάρι
για τις ματιές τους
πούχουνε πάρει.

Κάθε ομορφάδα
γλυκιά και πλάνα
και μέσα σ’ όλες
κ' η Μαριάννα.

Ω Μαριάννα,
ποιός δε σε ξέρει;
Κάθε ματιά σου
κ' ένα νυχτέρι.

Το πέρασμά σου
ποιος θα χορτάσει;
Το καρδιοχτύπι
και το γιορτάσι.

Μα η Μαριάννα
έχει μια θλίψη
σα να της έχουν
τα πάντα λείψει.

Καημός αγάπης
χρόνια τη λιώνει
κι όλο θεριεύει
όσο παλιώνει.

II

Στον Άσπρο Πύργο
η αυγή προβάλλει
δεν την ξανάειδαν
με τέτοια κάλλη.

Γλυκοξυπνούνε
τα μάτια ταίρια,
τώρα που σβήνουν
ψηλά τ’ αστέρια.

Βγήκε τ’ αγέρι
να περπατήσει
μέσα στους κήπους,
πριν να φωτίσει.

Και θα κατέβει
στο ακροθαλάσσι
μ’ όλα τα μύρα
που θα 'χει μάσει.

Μονάχα ας έρθει
γλυκά κι αγάλι,
πάνω στο κύμα
στο προσκεφάλι

Που τη λικνίζει
σαν κοιμισμένη,
την πιο ωραία,
την πιο θλιμμένη.

Μαρία Πολυδούρη

Διεκδικούν κομμάτια του εαυτού της που δεν τα έχει πια. Που δεν υπάρχουν πια. Ό,τι είχε το έδωσε. Και το υστέρημα της ψυχής....

2009-03-15T14:46:00.000+02:00

Larazoni

ΤΟ ΜΠΟΥΦΑΝ πεταμένο στην καρέκλα της κουζίνας. Όπου ΔΕΝ είναι η θέση του. Η θέση του είναι στην ντουλάπα. Κανονικά λοιπόν, έπρεπε να σηκωθεί. Να πάρει το μπουφάν. Να διασχίσει τον διάδρομο. Να πάει στο άλλο δωμάτιο. Να ανοίξει την ντουλάπα. Να κρεμάσει το μπουφάν. Να πέσει κάτω το φούτερ το στριμωγμένο. Να μαζέψει το φούτερ. Να κρεμάσει το φούτερ. Να κρεμάσει και το μπουφάν. Να κλείσει την ντουλάπα. Να κλείσει την πόρτα για τα ρεύματα. Να επιστρέψει στην κουζίνα.

Σε ρεαλιστικό χρόνο, δυο λεπτών υπόθεση. Σε υπερρεαλιστικό χρόνο, ένας αιώνας. Την είχε κυριέψει το σύνδρομο «ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης». Όσες φορές και να το κρέμαγε, αυτό πάντα μπαστακωμένο στην καρέκλα της κουζίνας. Εκεί ακριβώς όπου το πετούσε η κόρη της. Εκεί ακριβώς όπου θεωρούσε ότι είναι η φυσική του θέση. Πού βάζουμε μπουφάν, παντελόνια, μπλούζες, είδη προικός; Στην καρέκλα της κουζίνας.

Ματαιότης ματαιοτήτων... Μια ζωή τακτοποιείς, μια ζωή τα ξαναβρίσκεις στη λάθος θέση. Τι διάολο, περπατάνε τη νύχτα; Καλά, με το πλυντήριο, το είχε πάρει απόφαση. Μόλις έσβηναν τα φώτα, αυτό έπαιρνε τους δρόμους. Περπατούσε κανονικότατα, έκοβε τσάρκες. Την πρώτη φορά ξύπνησε έντρομη τον άντρα της. Νόμιζε ότι μπήκαν οι διαρρήκτες στο σπίτι να κλέψουν το σεμέν πάνω από την τηλεόραση. Μετά το συνήθισε. Μη σου πω ότι άρχισε να το ζηλεύει κιόλας. Εκείνη μέσα κλεισμένη, το πλυντήριο κοινωνικότατο!

Σάββατο μεσημέρι και ο άντρας της έχει πάει τα παιδιά στο λούνα παρκ. Ωραία θα περάσουμε πάλι. Θα τους βάλει σε αυτό το στριφογυριστό μαραφέτι βζόινγκ- βζόινγκ που σου πετάει τ΄ άντερα έξω, θα τους ταΐσει μετά κι ό,τι τζανκ σκατολοΐδι βρει μπροστά του. Κι όταν με το καλό γυρίσουν και τη βγάλουν όλη νύχτα αγκαλιάζοντας στοργικά το καπάκι της λεκάνης, εκείνος θα λέει «ίωση είναι, πού τα πήγες τα παιδιά και κρύωσαν;».

Και να πεις ότι δεν του μίλησε πριν φύγουν; Του είπε πως έχει ξεπαγώσει κιμά για μακαρόνια και να γυρίσουν να φάνε στο σπίτι. Που και αυτό σχετικό είναι. Γιατί αγοράζεις εσύ τα μακαρόνια νούμερο 6, ο άλλος θέλει τα χοντρά, ο τρίτος τα φιογκάκια, ο τέταρτος τις πένες και ο λογαριασμός στο 12!

Τώρα που λείπουν όλοι από το σπίτι, λογικά θα ήταν καλή ευκαιρία να συγυρίσει λίγο. Λογικά πάντα, αλλά γιατί να μπει στη διαδικασία; Γιατί να της κοπεί η μέση μαζεύοντας κόκκινα τουβλάκια από τη μοκέτα και αδειάζοντας καλάθια αχρήστων με χρήσιμα πράγματα πεταμένα μέσα; Ποιος ο λόγος; Αφού πέντε θα γυρίσουν, πέντε και πέντε το σπίτι θα έχει ξαναγίνει ακριβώς όπως πριν. Η μέρα της μαρμότας. Αυτό είναι η ζωή της.

Αλήθεια, πώς λεγόταν εκείνο το παλιό σίριαλ; «Η Μάγισσα»; Που ήταν μια ξανθιά και μόλις έτριβε τη μύτη με το δάχτυλό της, όλα έμπαιναν στη θέση τους; Το σπίτι καθαρό, το πάτωμα σφουγγαρισμένο, το φαγητό σερβιρισμένο, τα ρούχα πλυμένα και σιδερωμένα;

ΚΑΙ Η ΡΙΖΑ της ξανθιάς μάγισσας ποτέ δεν έβγαινε στο μαλλί. Εμ, έτσι το ξέρω κι εγώ, αγάπη μου! Όχι που τρέχεις στα κομμωτήρια και σε παστώνουν στα πασαλιψατέρ κάθε τρεις και λίγο. Και επειδή δεν έχει χρόνο, δεν έχει χώρο, δεν έχει αντοχές, μια ζωή κατσικωμένη η ρίζα στο μαλλί! Δεν γεννήθηκε ξανθιά, σκοτώστε την! Κι έχει και την τρελή κομμώτρια πάνω από τον λουτήρα, «να σας περάσω μια μασκούλα γιατί είναι αδύνατες οι άκρες;».

Μπράβο βρε, γελάσαμε πάλι σήμερα, σε καλό να μας βγει!

Πλησίασε το πρόσωπο στον καθρέφτη. Με αυτή τη ρυτίδα δεν θυμάται να συστήθηκαν. Της είναι παντελώς άγνωστη! Διαφημίζουν μια κρέμα στην τηλεόραση. Έχει ένα συστατικό... Να δεις πώς το λένε; Κάτι που τελειώνει σε «ine» και σε κάνει τσίτα. Η κυρία της διαφήμισης πριν από την κρέμα ήταν πλισέ και τώρα η μούρη σαν να την πέρασε με σίδερο ατμού. Να την αγόραζε; Μπα, δε βαριέσαι! Πήρε την άλλη, την ξέχασε στο ψυγείο και παραλίγο να την αλείψει στη φρυγανιά του παιδιού!

Τουλάχιστον το σπίτι έχει ησυχία τώρα που λείπουν όλοι. Πόσο της λείπει αυτή η μούγγα στη στρούγκα! Συνήθως γύρω της όλοι ουρλιάζουν, όλοι τσακώνονται, όλοι ζητούν, όλοι απαιτούν.

Διεκδικούν κομμάτια του εαυτού της που δεν τα έχει πια. Που δεν υπάρχουν πια. Ό,τι είχε το έδωσε. Και το υστέρημα της ψυχής. Και το περίσσευμα καρδιάς. Πάρτε κόσμε, το αφεντικό τρελάθηκε και τα δίνει τζάμπα! Έγινε η ζωή της, «ό,τι πάρετε ένα τάλιρο»! Σαν τα μακό μπλουζάκια στα καλάθια των εκπτώσεων. Χιμάνε όλοι, αρπάζουν ό,τι βρουν μπροστά τους, μέχρι που το καλάθι αδειάζει. Και αυτοί ακόμα ζητάνε. Ακόμα ψάχνουν τις γωνίες, μην παράπεσε ένα ρετάλι από τη γυναίκα που ήταν κάποτε.

ΔΩΔΕΚΑ ΚΑΙ ΜΙΣΗ, πώς πέρασεν η ώρα...

Δώδεκα και μισή, πώς πέρασαν τα χρόνια...

Τον λάτρευε τον Καβάφη στην εφηβεία της. Ίσως γιατί δεν τον καταλάβαινε. Τώρα που τον καταλαβαίνει, τώρα που μιλάει κατευθείαν στην ψυχή της, ούτε που να τον ξαναδεί στα μάτια της. Πώς πέρασεν η ώρα...

Πώς πέρασαν τα χρόνια...

Όπου να ΄ναι θα γυρίσουν. Σηκώθηκε αργά.

Σήκωσε το μπουφάν.

Είχε την αμυδρά επίμονη αίσθηση πως κάποιος, κάπου, κάποτε, της έταξε πως η ζωή της θα ήταν σαν διαφήμιση απορρυπαντικών. Της έφυγε η ζωή. Της έμεινε το απορρυπαντικό.

Προχώρησαν στον διάδρομο αγκαλιασμένοι.

Η γυναίκα και το μπουφάν.

Σάββατο μεσημέρι...
Της ΕΛΕΝΑΣ ΑΚΡΙΤΑ
ΤΑ ΝΕΑ

Laura Pausini - Sorella Terra: Ένας ύμνος κι ένας θρήνος για τη μάνα Γη...

2009-03-13T01:12:00.002+02:00

Laura Pausini

Μόνη σου θ' αγωνίζεσαι, μόνη σου θα κερδίζεις, αν μάθεις τις ελπίδες σου σε 'σένα να στηρίζεις!

2009-03-08T10:55:00.001+02:00

Gustav Klimt, Οι φίλες

Οι φίλες

Και λέγαν όλοι γύρω σου τις φίλες να προσέχεις
να μην τις εμπιστεύεσαι, όσο μπορείς ν' απέχεις.

Κανένας δε σε νοιάζεται, μονάχα οι δικοί σου
ο άντρας σου, τ' αδέρφια σου, οι γονείς και το παιδί σου.

Σ' αυτούς ν' αφοσιώνεσαι, ποτέ να μη ρισκάρεις
τη σιγουριά της θαλπωρής να δώσεις και να πάρεις.

Ποτέ σου μη βασίζεσαι στις φίλες που ζηλεύουν,
την ευτυχία σου φθονούν και τη δροσιά σου κλέβουν.

Vittorio Maria Di Carlo

Και ήρθαν χρόνοι δίσεκτοι, δάκρυ και δυστυχία
έγιν' η θαλπωρή καπνός, στάχτη η ευτυχία.

Ο άντρας σου σε πρόδωσε, κι έφυγε το παιδί σου,
άφαντα είν' τ' αδέρφια σου, πεθάναν οι γονείς σου.

Και έμεινες ολομόναχη να γλείφεις τις πληγές σου
να ψάχνεσαι πού έφταιξες, ποιές είν' οι ενοχές σου.

Αφού όλα τα τήρησες, τους νόμους και τα ήθη
γιατί όλοι σε περάσανε τόσο απλά στη λήθη;

Vittorio Maria Di Carlo

Νέκρωσε το τηλέφωνο, νεκρώσαν τα κουδούνια,
οι παντρεμένοι γύρω σου στην πέφτουν σαν γουρούνια.

Έλα, άσε τα νάζια σου, τη ζόρικη μην κάνεις
είμαι Θεός στο σεξ εγώ, δεν είναι να το χάνεις.

Απόγνωση. Κατάθλιψη. Δεν ξέρεις τί να κάμεις.
Μπροστά βουνό η μοναξιά, πίσω ο σαβουρογάμης.

Το μόνο που σου έμεινε οι φίλες οι πιστές σου,
παρηγοριά στη μοναξιά, στις δύσκολες στιγμές σου.

Συνέχεια ήταν δίπλα σου, φύλακες άγγελοί σου,
στήριγμα στις φουρτούνες σου, διακριτικά μαζί σου.

Μάθημα για τις κόρες σου, την κάθε νέα γυναίκα,
να μην ανταγωνίζεται ποτέ της μια ΓΥΝΑΙΚΑ.

Ακόμα κι η «αντίπαλος» που τη ζωή σου κλέβει,
θύμα σε λίγο θα 'ν' κι αυτή, έρωτα θα κηδεύει.

Όσο για δικαιώματα, ζωή κι ισοτιμία,
να μην πιστεύεις κόμματα, κυβέρνηση καμία.

Μόνη σου θ' αγωνίζεσαι, μόνη σου θα κερδίζεις,
αν μάθεις τις ελπίδες σου σε 'σένα να στηρίζεις.

Οι φίλες, 1955, Michelangelo Antonioni

Αφιερωμένο στις φίλες μου και στις γυναίκες του κόσμου! ΠΟΤΕ δεν προδόθηκα από ΦΙΛΗ. ΠΟΤΕ! Αυτό να το θυμάστε. Τις φίλες και τα μάτια σας! Αρκεί να ξέρετε να τις επιλέγετε...
Και του χρόνου ζουζούδες! ;)

Γυναίκες...Ζωές παράλληλες, κοινοί οι δρόμοι, αυτές παντρεύτηκαν, εσείς ακόμη; Εμείς σπουδάζουμε, έχουμε δρόμο, φωτιά τα νιάτα μας, φτερά στον ώμο.

2009-03-08T10:45:00.002+02:00

Γυναικών όνειρα

Θα ήμουν δυόμιση ίσως και τρία,
όταν γνωρίστηκα με τη Μαρία.
Διεκδικούσαμε τα ίδια χόρτα,
φύτρωναν άγρια έξω απ' την πόρτα.

Να μαγειρέψουμε για τα παιδιά μας
και για τους άντρες μας, βοήθειά μας,
αυτούς του μέλλοντος, στο παραμύθι,
που πάντα άρχιζε κουκί ρεβύθι.

Με κατσαρόλες και με κουτάλες,
χείλη βαμμένα, γόβες μεγάλες,
υποδυόμαστε νοικοκυράδες,
μαμάδες πρότυπα και οι γιαγιάδες.

Τα χρόνια πέρασαν, μαζί σχολείο,
μαζί Γυμνάσιο, ίδιο θρανίο,
ίδια σκιρτήματα, έρωτες, πάθη,
αλλού τα όνειρα, ίδια τα λάθη.

Ζωές παράλληλες, κοινοί οι δρόμοι,
αυτές παντρεύτηκαν, εσείς ακόμη;
Εμείς σπουδάζουμε, έχουμε δρόμο,
φωτιά τα νιάτα μας, φτερά στον ώμο.

Πανεπιστήμια και ξένες γλώσσες,
δουλειές, καριέρες και όχι κλώσσες
που σπίτι κάθονται με το μωρό τους,
μόνη διέξοδος να 'ν' το πλεχτό τους.

Εμάς ο κόσμος μας είναι ταξίδια,
μίτινγκ, συνέδρια, φούστες μ' αρχίδια.
Γιορτή γυναίκας θα 'χουμε μόνιμα
και δε θα κάτσουμε ποτέ μας φρόνιμα.

Ίσοι δεν είμαστε γυναίκες άντρες;
Κι εμείς πηδάμε έξω απ' τις μάντρες.
Ορθό κατούρημα κι εμείς μπορούμε,
σιγά το δύσκολο, μην τρελαθούμε...

Τα χρόνια πέρασαν, ήρθαν τα χιόνια,
μόνο μας ένδυμα τα παντελόνια,
ρυτίδες ζάρωσαν τα μέτωπά μας,
στεγνά τα χείλη μας, κρύα η καρδιά μας.

Χλωμές γυρίζουμε σε κρύο σπίτι,
σβηστό το τζάκι μας, κι εμείς σπουργίτι
που τρέμει μόνο του κι αναρωτιέται,
πού πήγε τ' όνειρο και πού πλανιέται...

Μαριάννα Τζανάκη

...κλαδιά να κόψουμε απ' τη μιμόζα για να τιμήσουμε γιορτή και Ρόζα και με το άρωμα απ' τη γαζία τρέχοντας φεύγαμε για την πορεία...

2009-03-08T10:34:00.000+02:00

Η μιμόζα κι η γαζία

Ήμουν δεν ήμουνα πέντε στα έξι,
μόνη στον κήπο μας που είχε βρέξει
κι ήταν ο πιο όμορφος σ' όλο τον κόσμο,
όταν μου ζήτησες λιγάκι δυόσμο.

Σου χαμογέλασα γλυκά, η φαφούτα,
δυόσμο σου έκοψα και λίγα φρούτα.
Κι εσύ μου γέλασες χωρίς δοντάκια,
με χάρη κούνησες δυο κοτσιδάκια.

Μετά προχώρησα στο πώς σε λένε,
υγρά τα μάτια σου, μα γιατί κλαίνε;
Ποτέ δεν κλαίω, είπες με πόζα,
μάλλον θα δάκρυσαν απ' τη μιμόζα

που ήταν ολάνθιστη εκεί κοντά μας
πάντα συμμέτοχη στα δάκρυά μας.
Μόνιμο άλλοθι η αλλεργία
από το χνούδι της κι απ' τη γαζία.

Κρύβαμε άτεχνα τα δράματά μας,
απ' τη ντροπή μας κι απ' τη μαμά μας.
Μέχρι που μάθαμε πια να μιλάμε
και να μην κρύβουμε πόσο πονάμε.

Χρόνια περάσανε και πάντα φίλες,
σοφές πια γίναμε σαν τις καμήλες,
συχνά θυμόμαστε με νοσταλγία
και τη μιμόζα μας και τη γαζία.

Τώρα γελάμε όταν θυμόμαστε,
που κάθε χρόνο πάντα ερχόμαστε
στο πατρικό μου οχτώ του Μάρτη
και που πηδούσαμε κρυφά το φράχτη

κλαδιά να κόψουμε απ' τη μιμόζα
για να τιμήσουμε γιορτή και Ρόζα
και με το άρωμα απ' τη γαζία,
τρέχοντας φεύγαμε για την πορεία

για δικαιώματα και ισοτιμία
αναζητώντας επί ματαίω, την ουτοπία,
αφού τα μάτια μας από αλλεργία,
πάντα θα κλαίνε, στην αδικία.

Μαριάννα Τζανάκη

..ενώ περνούν, αναπνέουν, υποχωρούν στο ένστικτο της απουσίας του οι κήποι. Σ' αυτούς τίποτα δεν υπάρχει από τότε που σε απήγαγαν τα καλοκαίρια.

2009-02-27T23:17:00.013+02:00

Φωτό: Νadal

Με κυνηγούν

Με κυνηγούν
τα σπασμένα τηλέφωνα της Γρανάδας
όταν θέλω να σε βρω
κι όλοι οι δρόμοι είναι κατειλημμένοι.

Βυθισμένος στο κοχύλι της φωνής σου
Θα μου άρεσε η θάλασσα από ένα στόμα
κυριευμένο απ' το δικό μου,
να ξέρω ότι είναι ήρεμο από την απόσταση,
ενώ περνούν, αναπνέουν,
υποχωρούν
στο ένστικτο της απουσίας του
οι κήποι.

Σ' αυτούς τίποτα δεν υπάρχει
από τότε που σε απήγαγαν τα καλοκαίρια.
Μόνο εγώ τους κατοικώ
για ν' ανακαλύψω το πρόσωπο
των εραστών που φιλιούνται,

με τα μάτια μου σε ανεργία,
την καρδιά μου χωρίς κυκλοφορία,
την αϋπνία που φυλάνε οι πόλεις του Αυγούστου,
και τ' ασθενοφόρα μυστικά σαν πουλιά.

Luis García Montero
Μετ. Μαριάννα Τζανάκη

Helene Segara - elle tu l`aimes

2009-02-11T22:52:00.000+02:00

Helene Segara - elle tu l`aimes

Don't go away, don't go away...

2009-02-11T01:56:00.001+02:00

Gratias agimus
Agimus tibi
Propter magnam gloriam
Propter gloriam tuam
Domine Deus, Rex coelestis
Oh Domine Deus!
Pater omnipotens

Don't go away, don't go away
Forever and ever we'll go on
Don't go away, don't go away
[ Find more Lyrics at www.mp3lyrics.org/km1f ]
There's no other place where you belong
Don't go away

Oh Domine Deus!
Pater omnipotens

Don't go away, don't go away
Forever and ever we'll go on
Don't go away, don't go away
There's no other place where you belong
Don't go away, don't go away
I've given to you, babe, all my love
Don't go away, don't go away
Forever and ever we'll go on

Don't go away, Era

Τι απομένει στον καθρέφτη της χωρίς εκείνη; Κενό σκοτάδι, Εκεί που η λίμνη είναι τυφλή από το πρόσωπο του φεγγαριού. Το φόρεμά της χωρίς εκείνη;

2009-02-08T09:56:00.005+02:00

Χωρίς Εκείνη

Τι απομένει στον καθρέφτη της χωρίς εκείνη; Κενό σκοτάδι,
Εκεί που η λίμνη είναι τυφλή από το πρόσωπο του φεγγαριού.
Το φόρεμά της χωρίς εκείνη; Κλειδωνισμένος άδειος χώρος
Με ναυαγισμένα σύννεφα, εκεί που ξςψυχούσε το φεγγάρι.
Οι ατραποί της χωρίς εκείνη; Συνηθισμένο λίκνισμα μέρας
Σφετερισμένο από απελπισμένη νύχτα. Το προσκέφαλό της
Χωρίς εκείνη; Αχ! Δάκρυά μου! Για της αγάπης την ευγενική χάρη,
Και την αδιάφορη λησμονιά της νύχτας ή της ημέρας.

Τί απομένει στην καρδιά χωρίς εκείνη; Όχι, δύστυχη καρδιά,
Σε σένα ποια λέξη απομένει πριν σωπάσεις;
Οδοιπόρος σε άγονους δρόμους. Παγωμένη.
Σε απόκρημνους δρόμους. Εξαντλημένη είσαι, χωρίς εκείνη,
Εκεί που το απέραντο σύννεφο, το ταίρι του απέραντου δάσους,
Ρίχνει διττό σκοτάδι πάνω στο λόφο που σπαράζει.

Dante Gabriel Rossetti
Μετ: Ζωή Ν. Νικολοπούλου
Εκδόσεις Ηριδανός

Ιστορίες παλιές θα 'ρθεις να πεις να διαλέξω τις ξέρω καλά τις ξέρω τις έμαθα απ' έξω...

2009-02-06T21:36:00.005+02:00

Ιστορία παλιά

Ιστορίες παλιές
θα 'ρθεις να πεις να διαλέξω
τις ξέρω καλά
τις ξέρω τις έμαθα απ' έξω

Ιστορία παλιά
που σου λέει ξανά σ' αγαπώ
τώρα πάω, πάω μακριά

Και ό,τι κι αν πεις
είναι αργά δε μετράει
σαν σπάσει η αγάπη
ξανά δεν κολλάει

Τώρα πάω, πάω μακριά
σ' αγαπάω, μα ειν' αργά

Ιστορία παλιά
θα σου πω άλλη μια φορά
τα λόγια της ακριβός θησαυρός
οι λέξεις της είναι χρυσός

Μην την πεις
μην την πεις μ' ακούς
η σιωπή σου ειν' ο μόνος χρυσός
δε σ' ακούω, δεν έχεις φωνή
τα ξεπούλησες όλα, δε μένει δραχμή
και στη μάχη που θέλεις να πας
έχεις χάσει από πριν
φύγε, μην πολεμάς

Τι μου 'πες τι σου πα
είναι αργά δε μετράει
σαν σπάσει η αγάπη
ξανά δε κολλάει

Μα πού πας;
Πάω μακριά
Μ' αγαπάς;
Σ' το λέω ειν' αργά!

Ιστορία παλιά
τελευταία φορά θα σου πω
μην ψάχνεις τέλος κι αρχή
η φωτιά σου έχει σβήσει
είμαι σ' άλλη εποχή

Πονά η φωνή σου, μη λες
αν φύγεις εσύ
δεν υπάρχω κι εγώ
δεν έχει η ιστορία
αρχή ούτε τέλος
κάθε της λέξη θανάσιμο βέλος

Και ό,τι κι αν πούμε
είναι αργά, δε μετράει
σαν σπάσει η αγάπη
ξανά δε κολλάει

Τώρα πάω, πάω μακριά
σ' αγαπάω, μα είναι αργά
τώρα πάω, σ' αγαπάω...

Στίχοι: Απόστολος Δοξιάδης
Μουσική: Ismael Lo
Ερμηνευτές: Ελευθερία Αρβανιτάκη, Χρήστος Θηβαίος

Katherine Jenkins : Το αηδόνι στο Μέγαρο την Πέμπτη!

2009-02-01T23:52:00.000+02:00

Katherine Jenkins, Loose Women

Τα κορίτσια διαβήκανε ηδυόνειρα του Μπωντλαίρ, του Φιλύρα και του Ντε Αντρέ...

2009-01-22T01:57:00.003+02:00

ΠΕΡΑΣΤΙΚΕΣ

Τα κορίτσια διαβήκανε ηδυόνειρα
του Μπωντλαίρ, του Φιλύρα και του Ντε Αντρέ.
Τις σιλουέττες τους τις ξεσηκώνει ρα-
διουργώντας η λύρα en passant στο αντρέ

του παράδεισου. Μες στον χορό πετούν
τις εσάρπες τις μεταξωτές· γυμνά
τα κορμιά τους λαχανιάζουν, σαν να πατούν
τα ποδάρια τους επάνω στα γκρεμνά

φασματώδους ορχήστρας, που ξαφνικά
παιανίζει φρενήρεις παλμούς δασιών
παρελάσεων. Ένα ζώο που γρικά,
ενώ αιωρείται εις τους ιστούς σημασιών,

είναι ο άνθρωπος – λένε. Είπα να μπώ
στον κανόνα κι εγώ, κι ευθύς με πατάν
βαριοί οι στίχοι οι μεθύσκοντες του Ρεμπώ:
Les lointains vers les gouffres cataractant!

Και περάσαν, ναι, πέρασαν όλες τους –
στων περάτων τα πέρατα είναι σκιές.
Τα σολ μόνο και τα λα απ’ τις σόλες τους
μού ’χουν μείνει σε ονείρων γλυκών φασκιές.

Γιώργος Κεντρωτής

Μαραμένα, τώρα, τα γιούλια κι οι βιόλες, μαραμένα και τα γιασεμιά... Της μιας δραχμής τα γιασεμιά... Καλό ταξίδι αγαπημένη!

2009-01-18T20:56:00.004+02:00

ΤΗΣ ΜΙΑΣ ΔΡΑΧΜΗΣ ΤΑ ΓΙΑΣΕΜΙΑ

Στων ραντεβού την ερημιά
Στα μακρινά καφενεδάκια
Της μιας δραχμής τα γιασεμιά
Που μας πουλάνε τα παιδάκια

Μαθαίνουν τόσα μυστικά
Που όταν χωρίζει κάθε ταίρι
Μπαίνουν στον κόρφο βιαστικά
Μη παραπέσουν ξαφνικά
Σ' ενός αδιάκριτου το χέρι

Της μιας δραχμής τα γιασεμιά
Λένε στα ξένοιαστα ζευγάρια
Που απ τις αγάπες καμιά
Ποτέ δεν ζει πολλά φεγγάρια

Κι έχει μια μόνη ασχημιά
Ο έρως π' όλους περιπαίζει
Πως για μια νέα γνωριμιά
Τα τελευταία γιασεμιά
Ξεχνιούνται πάνω στο τραπέζι

Και τα δικά μας γιασεμιά
Στο τελευταίο καβγαδάκι
Χωρίς συγκίνηση καμιά
Άφησες στο καφενεδάκι

Κρυφ' από σένα τρυφερά
Εγώ τα μάζεψα κυρία
Κι από ένα φάκελο ξερά
Μου λένε τώρα θλιβερά
Την σύντομη μας ιστορία

Κλέων Τριανταφύλλου (Αττίκ) .. στο πιάνο ο Μίμης Πλέσσας

ΜΑΡΑΜΕΝΑ ΤΑ ΓΙΟΥΛΙΑ

Χτες αργά με ψυχή φορτωμένη
Από θλίψη για σε περισσή
Πήγα μόνη να δω τι απομένει
Απ' τον κήπο που πότιζες εσύ

Την πορτούλα ο κισσός είχε κλείσει
Μήπως ξένος κανείς την διαβεί
Κι είχ' ο χρόνος μ' αγκάθια στολίσει
Τη βρυσούλα που μένει πια βουβή

Μαραμένα τα γιούλια κι οι βιόλες
Μαραμένα και τα γιασεμιά
Μαραμένες κι ελπίδες μου όλες
Στης καρδιάς μου τη μαύρη ερημιά

Στη γωνίτσα που άλλοτε ανθούσε
Μέσα στα άνθη η δική μας χαρά
Κι εν' ο κήπος τριγύρω μου πενθούσε
Μέσα μου ένιωσα τέτοια συμφορά

Πως το βράδυ μονάχη μιλούσα
Σαν να σ' είχα κοντά μου μαζί
Κι όταν νύχτωσε 'κει που γυρνούσα
Είπα να ζει κανείς η να μη ζει

ΝΑ ΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ Η ΝΑ ΜΗ ΖΕΙ

Πολλούς έχουν τρελάνει δυο μαύρα μάτια
Πολλοί καταστράφηκαν για γαλανά
Πολλές καρδιές τα γκρίζα 'καναν κομμάτια
Μα εγώ φοβάμαι τα καστανά

Αυτά μου έλεγ' ένας φίλος μου ένα βράδυ
Κι εγώ γελούσα ειρωνικά
Ως που ένα βλέμμα καστανό γλυκό σαν χάδι
Μια μέρα μ' έκανε να πω σπαραχτικά

Σε μια ζωή καταστραμμένη
Από τον έρωτα μιας καστανής
Σε μια ζωή που δεν σου μένει
Παρά να κλαίς και να πονείς

Σε μια ζωή τυρανισμένη
Που δίχως λόγο πια διαβαίνει
Ζωή πεζή ζωή χαμένη
Να ζει κανείς η να μη ζει

Πόσες φορές δεν είπα να βρω έναν τρόπο
Να μην ξυπνήσω πλέων κάποιο πρωί
Μα δεν το θέλω μήπως της κάνει κόπο
Να με θυμάτε μεσ' τη ζωή

Όχι. Δεν θέλω τα ματάκια της να κλάψουν
Για μένα ούτε μισή στιγμή
Ας παν' χαρούμενα κι αλλού φωτιές ν' ανάψουν
Κι ας περισσέψουνε για μένα οι λυγμοί

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!

2008-12-31T14:00:00.004+02:00

Ο γοητευτικός άντρας παραπάνω πίνει μια σαμπάνια στην υγειά μας και μας εύχεται καλή χρονιά! Σε όλες τις υπέροχες γυναίκες του κόσμου... λέει. :)
Αντευχόμαστε σε όλους τους υπέροχους άντρες του κόσμου, όλα τα καλά που αγαπάνε στην αγκαλιά τους να τα βρούνε!

Πάλι άσκοπο ξενύχτι, σφίγγει πιο πολύ το δίχτυ κάποιος σκόρπια λόγια λέει, στην κασέτα η Μίλβα κλαίει Έξω βρέχει και φυσάει, ένας κούκος τρις χτυπάει

2008-12-01T01:38:00.003+02:00

Πάλι άσκοπο ξενύχτι, σφίγγει πιο πολύ το δίχτυ
κάποιος σκόρπια λόγια λέει, στην κασέτα η Μίλβα κλαίει
Έξω βρέχει και φυσάει, ένας κούκος τρις χτυπάει
το τηλέφωνο σωπαίνει, ένα βήμα ξεμακραίνει

Το τασάκι έχει γεμίσει, απ' την κάπνα έχω δακρύσει
γέλια με φθηνά αστεία, μα δε δίνω σημασία
Σαν μια κούκλα συμμετέχω, δεν αντέχω, δεν προσέχω
σβήνει κι έρχεται η μορφή σου, κάπου χάνω τη φωνή σου

Μα δεν πειράζει, νύχτα είναι θα περάσει
κι ίσως αύριο το πρωί να σ' έχω ξεχάσει
Θεέ μου, τι ψέμα, δε σ' έχω ξεπεράσει

Νιώθω μια μελαγχολία, στην καρδιά καταγγελία
τα κεριά σκιές απλώνουν, οι αναμνήσεις με θυμώνουν
Είπα, έστω μια φιλία, και ζητάς αδιαφορία
σα σημάδι μ' αποφεύγεις, αφού πρώτα όμως με κλέβεις

Τα κομμάτια μου μαζεύω και τη σκέψη μου παιδεύω
σε θυμάμαι και σε σβήνω, μια μ' αφήνεις, μια σ' αφήνω
Δεν τ' αξίζουμε το ξέρω, έλα όμως που υποφέρω
ό,τι πήρες και δε δίνεις, τώρα άλλοθι προτείνεις

Μα δεν πειράζει, νύχτα είναι...
νύχτα είναι θα περάσει

Στίχοι: Τάκης Καρνάτσος
Μουσική: Αλέξης Παπαδημητρίου

Η νύχτα παίζει και κιθάρα και μένει πάντα από τσιγάρα, Γράφει τραγούδια και ζηλεύει, γυρνάει στους δρόμους κι αλητεύει Η νύχτα ντύνεται γυναίκα...

2008-12-01T01:25:00.003+02:00

Η νύχτα ξέρει και φοβάται, μας αγαπάει, μας λυπάται
Μαζί μας πίνει, ξενυχτάει και το πρωί για ύπνο πάει
Η νύχτα θέλει ν' αγαπιέται και από έρωτα χτυπιέται
Καπνίζει, βρίζει και διαβάζει, κλαίει σαν παιδί κι αναστενάζει

Η νύχτα παίζει και κιθάρα και μένει πάντα από τσιγάρα
Γράφει τραγούδια και ζηλεύει, γυρνάει στους δρόμους κι αλητεύει
Η νύχτα ντύνεται γυναίκα και ξεκινάει κατά τις δέκα
Τους άλλους βάζει να τα σπάνε και τα πληρώνει όσα και να ναι

Η νύχτα κάνει απιστίες και παίρνει μέρος σε ληστείες
Βάζει μια βόμβα στην Κυψέλη κι ύστερα λέει ότι θέλει
Η νύχτα ότι και να γίνει, αναλαμβάνει την ευθύνη
Κι αυτός που ξέρει τι συμβαίνει, ζει με τη νύχτα και σωπαίνει

Love means never having to say you're sorry...

2008-11-28T21:03:00.002+02:00

Love Story, Ali MacGraw - Ryan O' Neal

«Love means never having to say you're sorry...»

Έβαλε ο Θεός σημάδι...

2008-11-16T14:38:00.002+02:00

Έβαλε ο Θεός σημάδι
παλικάρι στα Σφακιά
κι ο πατέρας του στον Άδη
άκουσε μια τουφεκιά.

Της γενιάς μου βασιλιά,
μην κατέβεις τα σκαλιά.
Πιές αθάνατο νερό
να νικήσεις τον καιρό.

Έβαλε ο Θεός σημάδι
παλικάρι στα Σφακιά
κι η μανούλα του στον Άδη
τράβηξε μια χαρακιά.

Της καρδιάς μου βασιλιά
με τον ήλιο στα μαλλιά,
μην περνάς τη χαρακιά
η ζωή είναι πιο γλυκιά.

Γκάτσος, Ξαρχάκος, Ξυλούρης!!!

Τί ντροπή... Τί φρίκη...

2008-11-16T14:33:00.003+02:00

Κι αν σου γράφω απόψε είναι που θέλω ξαφνικά να τρέξω... Τι όμορφα εκεί έξω!

2008-11-15T00:16:00.004+02:00

Νύχτα μαγική κι' εγώ στο θάλαμο μπροστά μετράω τ' άστρα
γύρω μου σιωπή κι εσύ πατρίδα μοναξιά ντυμένη στ' άσπρα
Θάλασσες φιλιά απ' τη ραγισματιά κυλάνε
κι εκεί στου τοίχου το καρφί κρεμάω όσα με κρατάνε

Κι αν σου γράφω απόψε
είναι που θέλω ξαφνικά να τρέξω
Τι όμορφα εκεί έξω!
Τι όμορφα εκεί έξω!

Να μου γράφεις όσο πιο συχνά μπορείς
Να μου γράφεις όσο πιο συχνά μπορείς
Να μου γράφεις όσο πιο συχνά μπορείς
Να μου γράφεις όσο πιο συχνά μπορείς

Γέρνει η βραδιά ουρλιάζουνε τα φορτηγά κρύο και μπάζει
πέρασα τη νύχτα αυτή την πιο σκληρή σκοπιά μέσα στ' αγιάζι
μου παίρνουνε τα αυτιά φωνές παιδιών που τραγουδάνε
όμως πιο πέρα στα φριχτά τα μπαρ για πιο Χριστό μιλάνε

Κι αν σου γράφω απόψε
είναι που θέλω ξαφνικά να τρέξω
Τι όμορφα εκεί έξω!
Τι όμορφα εκεί έξω!

Γιώργος Σαρρής - Ζιγκ Ζαγκ

L'Appuntamento... To ραντεβού...Ornella Vanoni

2008-11-01T00:51:00.005+02:00

L'Appuntamento

(Roberto Carlos / Erasmo Carlos / Bruno Lauzi)

Ho sbagliato tante volte ormai
che lo do già
Che oggi quasi certamente
sto sbagliando su di te
Ma una volta in più
Che cosa può cambiare nella vita mia
Accettare questo strano appuntamento
E stata una pazzia

Amore fai presto
io non resisto
Se tu non arrive
non esisto
non esisto, non esisto

Sono triste tra la gente
che mi sta passando accanto
Ma la nostalgia di rivedere te
è forte più del pianto
Questo sole accende sul mio volto
Un segno di speranza
Sto aspettando quando a un tratto
Ti vedrò spuntare in lontananza

Preciso acabar logo com isso
Preciso lembrar que eu existo
Que eu existo
Que eu existo

Luci machine, vetrine, strade, tutto quanto si confonde nella mente
La mia ombra si è stancata di seguirmi
Il giorno muore lentamente
Non mi resta che tornare a casa mia
Alla mia triste vita
Questa vita che volevo dare a te
L'hai sbriciolata tra le dita

Na na na na na na na …

Σχέδια όνειρα και άλλα, μαζεμένα σε μια κούτα από γάλα...ότι κι αν σου πω είναι λίγο τέτοια ώρα...

2008-10-26T02:11:00.004+03:00

Το ακούτε εδώ

Σχέδια

Λέω να φύγω για Αθήνα
κι αν αγαπώ περαστικά
έχω στην μπάντα μερικά
για τη βενζίνα

Κορώνα γράμματα δικά της
κι η μόνη που ένιωσα χαρά
ήταν τη πρώτη τη φορά
στην αγκαλιά της

Σχέδια όνειρα και άλλα
μαζεμένα σε μια κούτα από γάλα

Τα χαρτιά σημαδεμένα
η μισή ζωή χαμένη
το λαχείο πάλι έπεσε σ' εμένα
το λαχείο πάλι έπεσε σ' εμένα

Στου σπιτιού την ανηφόρα
κοντοστάθηκα πριν φύγω
ότι κι αν σου πω είναι λίγο
τέτοια ώρα

...ένα όνειρο δε δίνεις κι ειν' η σιωπή σου απάντηση κι έχεις για όποιον σ' αγαπά την άρνηση

2008-10-17T22:35:00.002+03:00

Άρνηση

Πότε σήκωσες το βλέμμα
δίχως να 'χει στεναγμό
πότε άλλοθι το ψέμα
μου έδωσες να κρατηθώ

Πώς μπορεί να 'σαι δική μου
ζωή μου, τόσο άδικη
ένα όνειρο δε δίνεις
κι ειν' η σιωπή σου απάντηση
κι έχεις για όποιον σ' αγαπά
την άρνηση

Πότε ξέχασες ν' αφήσεις
πίσω σου κάθε καημό
πότε τράβηξες να σβήσεις
με μια γραμμή το παρελθόν

Πώς μπορεί να 'σαι δική μου
ζωή μου, τόσο άδικη
ένα όνειρο δε δίνεις
κι ειν' η σιωπή σου απάντηση
κι έχεις για όποιον σ' αγαπά
την άρνηση

Μελίνα Κανά
Στίχοι: Σμαρώ Παπαδοπούλου
Μουσική: Θοδωρής Παπαδόπουλος

Κάτω απ' τα δέντρα τα πυκνογερμένα, χορτάρια κι άνθη που τη γη στολίζουν να τα πατήσει την παρακαλούνε.

2008-10-05T16:01:00.002+03:00

ΛΑΟΥΡΑ

Έρωτα, ιδές τη νια που μας δοξάζει
κι είν' όλη περηφάνια και καμάρι,
κοίτα τί γλύκα που έχει και τί χάρη
κι είναι σαν λάμψη που ο ουρανός σταλάζει.

Κοίταξε με τί σπάνια τέχνη βάζει
το χρυσάφι και το μαργαριτάρι
και πώς σιγά με ανάλαφρο ποδάρι
περπατεί και πώς στρέφει και κοιτάζει.

Κάτω απ' τα δέντρα τα πυκνογερμένα,
χορτάρια κι άνθη που τη γη στολίζουν
να τα πατήσει την παρακαλούνε.

Φεγγοβολούν τα αιθέρια μαγεμένα,
γιατί εκεί που τα μάτια της θωρούνε
τόση γαλήνη κι ομορφιά χαρίζουν.

Petrarca Francesco
Μετ. Μαρίνος Σιγούρος

Dr Zhivago, Connie Francis

2008-09-30T00:13:00.001+03:00

CONNIE FRANCIS, Dr Zhivago, Sueno de Amor.

Paul Newman... Από τους πιο αξιοπρεπείς και αξιοσέβαστους ζεν πρεμιέ της εποχής του. Ελαφρύ να 'ναι το χώμα...

2008-09-28T20:33:00.011+03:00

Paul Leonard Newman (January 26, 1925 – September 26, 2008)

Κι εσύ τρις θα μ' αρνηθείς, μπροστά στο φόβο του αιώνιου έρωτα...

2008-08-31T00:11:00.006+03:00

Όταν οι βελόνες του πεύκου
σημαδεύουν το στήθος της νύχτας,
η ώρα είναι τρεις...
Κι εσύ τρις θα μ' αρνηθείς,
μπροστά στο φόβο του αιώνιου
έρωτα...

Σοφία Φίλντιση
Ερωτικά

Leila... Όταν ο έρωτας πιάνεται απ' τα μάτια! Και τί μάτια! Μάτια κάρβουνα! Μαύρο βελούδο του θανάτου και της θλίψης...

2008-08-30T14:45:00.002+03:00

Μια βροχή πότε-πότε για να πλένει τα αισθήματα. Το χώμα στα καινούργια σου τακούνια. Η θάλασσα το απόγεμα με λίγη συννεφιά.

2008-08-24T10:18:00.000+03:00

ΚΑΘΑΡΕΣ ΚΟΥΡΤΙΝΕΣ

Αγάπες που αγαπώ και πάθη που επιτρέπω:
Ένας ζεστός καφές το πρωί.
Το διάβασμα (όσο γίνεται πιο αργά) της εφημερίδας.
Μια βροχή πότε-πότε για να πλένει τα αισθήματα.
Το χώμα στα καινούργια σου τακούνια.
Η θάλασσα το απόγεμα με λίγη συννεφιά.
Γαρίφαλα. Πολλά γαρίφαλα.

Ακόμη:
«Ο άνθρωπος που πηδάει πάνω απ' την πόλη» του Σαγκάλ.
Ν' ανεβαίνω παλιά ξύλινα σκαλοπάτια.
Το χέρι μου στο στήθος σου.
Κάποια ποιήματα του Καβάφη.

Όμως κυρίως το χέρι μου στο στήθος σου.

Νάσος Βαγενάς

Los cuatro muleros! Federico García Lorca, Estrella Morente y George Owen Wynne Apperley! Τί συνδυασμός...

2008-08-21T23:17:00.001+03:00

Apperley, George Owen Wynne.

Born 17th June 1884 in Ventnor, Isle of Wight, England.

Died in Tangier, 1960.

Educated at Eagle House, Sandhurst and at Uppingham School.

Studied art at Herkomer Academy, Bushey, Herts.

He first exhibited at the Royal Academy in London, 1905.

Mounted his first individual exhibition in London,1906.

Elected as a member of the Royal Institute of Watercolour Artists in 1913.

Moved to Spain in 1916.

In 1932 during the civil war he left Spain and took up residence in Tangier.

In 1937 he received the Order of the Mehdavia ('Comendador de la Mehdavia').

In 1945 he was awarded the Order of Alfonso The Wise ('Encomienda de Alfonso X El Sabio') by the Spanish Government - an honour which no other British painter received during his lifetime.

In 1951 he was elected as a Distinguished Member of the Royal Academy of Fine Arts in Málaga, Spain.

Museums:

Victoria and Albert Museum, London
Bushey Museum, Herts., England
Museo Nacional del Prado, Madrid
Watford Museum, Herts., England
Ferens Art Gallery, Hull, England
South Kensington Museum, London
Museo Provincial de Lugo, Spain
Palacio de la Diputación, Barcelona
Museo Municipal de Bellas Artes, Tandil, Buenos Aires, Argentina
Museo de Bellas Artes, Granada, Spain
Sydney Museum, Sydney, Australia
Excmo. Ayuntamiento de Granada, Spain
Museum of Art, Brussels Palace, Belgium
Museo de Málaga, Spain

Ο Αλέξανδρος Δουμάς υιός, έλεγε ότι «ήταν αυτή που δημιούργησε τα περισσότερα τριανατάφυλλα μετά το Θεό».

2008-08-18T03:54:00.003+03:00

Στην Madeleine Lemaire

Ποιός εξαιρετικά επιτήδειος κλέφτης έκοψε μες στα περιβόλια
Αυτά τα φωτεινά σταφύλια με τα οποία τα χείλη μου είναι συνεπαρμένα;
Ο ζέφυρος φύσηξε από θάμβος ετούτα τα κεριά
Εκείνος μόνο είναι αρκετά τρυφερός για να μην τα πληγώσει.

Όμως όχι, για τα πινέλα αφήνοντας αδράχτι και μαλλί
Περισσότερα κάνετε και από το Θεό: μια άνοιξη αιώνια,
Και είναι σιμά στα κρίνα και στις αναρριχώμενες τριανταφυλλιές
Που τα χρώματά σας θ' αναζητήσετε Madeleine.

Έχετε την εύθραυστη του εφήμερου ομορφιά,
Και όμως λουλούδια της μιας μέρας δεν θα μαραθείτε,
Λουλούδια ζωντανά και ωστόσο αθάνατα: πασχαλιές,
Γαρίφαλα ή κρίνα που ζωγράφισε η Madeleine Lemaire.

Όμως εσάς, ποιός θα σας ζωγραφίσει, όμορφη κηπουρέ
Που από εκείνη οι άνοιξες μας γεννούν τόσα λουλούδια;

ΣΤΟΝ ΣΥΝΔΑΙΤΥΜΟΝΑ

Φίλε, τη φρέζα αναζήτησε ανάμεσα στις βιολέτες.
Δες τα λουλούδια κάλυψαν της βασίλισσας τους το τραπέζι
Και ανακατεύουν, κισσάμπελοι μιγκέ* ή ακόμα λευκοί ερωδιοί,
Τη γλυκιά γοητεία τους στη γοητεία την πιο γλυκιά της Madeleine.

Τίποτα μη φοβάσαι, δεν θα τολμήσουν να σε ψάξουν οι κακοί εκεί
Η οικοδέσποινά μας γενναία είναι όσο είναι και τρυφερή
Έχει αβρότητες για να σε αγαπήσει
Ωστόσο νύχια για να σε υπερασπιστεί.

Εδώ, όπως το κρασί, το πνεύμα είναι τερπνό
Τα λουλούδια που στεφανώνουνε τα μέτωπα, τυλίγουν το τραπέζι
Ένα από αυτά για να 'χε ζωγραφίσει τον κάμπο τους θα έδιναν
Δες, τί ευτυχία! Της Madeleine το χαμόγελο.

Marcel Proust, ΠΟΙΗΜΑΤΑ
Επιλογή-Μετάφραση: Ελένη Κόλλια
Εκδόσεις ΗΡΙΔΑΝΟΣ

*Το μιγκέ παράγει τσαμπιά από αρωματικά άνθη σε σχήμα καμπανούλας σε λευκό ή απαλό ροζ χρώμα.

Madeleine Lemaire(1845-1928). Γαλλίδα ζωγράφος, διάσημη για τις ακουαρέλες της με λουλούδια. Την αποκαλούσαν «αυτοκράτειρα των Ρόδων» εξαιτίας της μεγάλης αγάπης της για τα λουλούδια. Ο Αλέξανδρος Δουμάς υιός, έλεγε ότι «ήταν αυτή που δημιούργησε τα περισσότερα τριανατάφυλλα μετά το Θεό».

Οι πίνακες όλοι είναι της Madeleine Lemaire

Ήτανε που λες κατακαλόκαιρο..Κι εσύ μου λες να ξεχαστώ Τον Αύγουστο να σβήσω από τους μήνες Μα κι αν τις μνήμες πολεμώ Στον Αύγ/ο με πάνε πάλι εκείνες

2008-08-15T03:38:00.001+03:00

Αύγουστος!!! Ακούστε το...

και αγοράστε αν δεν το έχετε όλο το υπέροχο cd της Ευανθίας Ρεμπούτσικα « Ο χορός των άστρων»

Ήτανε που λες κατακαλόκαιρο
Κι ο δρόμος σ’ ένα διάφανο ουρανό
Μες στην αγκαλιά μου ό,τι ακριβότερο
Κι ο κόσμος ένα βότσαλο μικρό

Κι εσύ μου λες να ξεχαστώ
Τον Αύγουστο να σβήσω από τους μήνες
Μα κι αν τις μνήμες πολεμώ
Στον Αύγουστο με πάνε πάλι εκείνες

Έκαιγε η ανάσα του στο σώμα μου
Κι έφεγγα σαν ήλιος στο κενό
έφυγε και μπήκα στο χειμώνα μου
Και πάγωσα σαν άστρο μακρινό

Τρεις γυναίκες ένα θαύμα: Ρεμπούτσικα, Ζιώγα, Πασπαλά

Μελαχροινές κουκλάρες δημοσιογράφοι εμπνέουν μουσικά και μας ξεσηκώνουν... India morena blanca!!!

2008-08-09T13:23:00.000+03:00

Όταν η γυναίκα εμπνέει τέτοιες τραγουδάρες... χαλάλι της ο κόσμος όλος!

India morena blanca
Mestiza de sangre pura

India morena de corazón

Blanca de vestidura

India morena blanca
Mestiza de sangre pura

Fiel a mi tradición
Sol de patria que alumbra

Es la voz del pueblo
Que no murió
Es la voz pueblo

Vives en mi interior
Es la voz india

Morena de corazón
Es la voz
Pueblo vives en mi interior

India morena blanca
Mestiza de sangre pura

India morena de corazón

Blanca de vestidura
India morena blanca

Mestiza de sangre pura
Fiel a mi tradición

Sol de patria que alumbra
Es la voz del pueblo
Que no murió
Es la voz

Pueblo vives en mi interior
Mestiza india

Morena de corazón
Blanca de vestidura
Mestiza de sangre pura

India morena, india morena

La sangre que la tierra
Bebió corre en los venas

Del son
Cantando yo me quedaré
Viviendo mi pasión

India soy, mestiza
Soy de corazón (bis)

Yo canto la tradición que
Mi pueblo
Esta llorando
Camino de la verdad
Por la que siguen
Luchando

India soy, mestiza
Soy de corazón (bis)

India mestiza soy,
Morena de vestidura
Y blanca de sangre pura
Yo canto mi tradición
Si señor

India soy, mestiza
Soy de corazón (bis)

Con la fuerza del dolor

Camino hacia
Versos claros
Buscando iluminar

Las calles del desengaño
India soy, mestiza

Soy de corazón (bis)

Desde Jamaica a Argentina
Defenderán sus orillas
No depases tiburón
Las mil quinientas millas

India soy, mestiza
Soy de corazón

Στα βίντεο και τις φωτογραφίες είναι οι μελαχροινές κουκλάρες δημοσιογράφοι Patrícia Poeta και Ana Cristina Pimenta.
Fundo musical: MORENA ESPERANZA - ILLAPU. La Serena Chile.Letra de Morena Esperanza
Illapu

Composição: N. Lemus / R. Márquez

Cadenciosa la esperanza se metió entre las polleras y le fue
afirmando el paso que bailaba la morena

Al moreno que soñaba revertir la vida entera la esperanza le
dio un beso mintiendo la primavera

Los morenos en festejo candombeando la esperanza
meneando pierna y caderas ardían como candela

Suspendidas de la luna van y vienen las morenas y sus
pechos agitados alumbrando como estrellas

Por la tierra va creciendo la esperanza de los buenos
y bailando están los dioses bandera de los morenos.

Είμαι μόνη, σε πείσμα του έρωτα, Σε πείσμα όλων όσων πήρα και έδωσα...Με γη κρυμμένη κι ουρανούς κρυφούς Και με μόνη την περηφάνεια της ψυχής μου...

2008-07-15T00:51:00.000+03:00

Dali: Γυναίκα ατενίζοντας...

Μόνη

Είμαι μόνη, σε πείσμα του έρωτα,
Σε πείσμα όλων όσων πήρα και έδωσα
Σε πείσμα όλης σου της τρυφεράδας
Είναι φορές που δεν είμαι ευτυχισμένη που ζω

Είμαι μόνη λες και στάθηκα
στην πιο ψηλή κορφή του κουρασμένου γκρίζου κόσμου
Γύρω μου μόνο χιόνι που στροβιλίζει
Πάνω μου ανοίγεται απέραντο κενό

Με γη κρυμμένη κι ουρανούς κρυφούς
Και με μόνη την περηφάνεια της ψυχής μου
Να με γλιτώνει από την γαλήνη εκείνων
Που δεν είναι μόνοι, έχοντας πεθάνει.

Sara Trevor Teasdale (1884-1933)
Στις 29 Ιανουαρίου το πρωί, στο σπίτι της στη
Νέα Υόρκη, με υπνωτικά χάπια.

μτφ: Ιωάννα Μοάτσου-Στρατηγοπούλου

Πηγή: χωρίς άλλη αναβολή

Το ξερα πως αυτή η γυναίκα είχε να μου προσφέρει μια μεγάλη πληγή που πολύ θα μου χρησίμευε αργότερα...

2008-07-11T10:12:00.002+03:00

Η νύχτα έπεσε πρώτα πάνω στο πρόσωπό της. Έπειτα απλώθηκε στην πράσινη γαλήνη των δέντρων και τράβηξε για τον ουρανό. Όμως η νύχτα του καλοκαιριού και η νύχτα μιας γυναίκας που αγαπά τη νύχτα, δεν έχουν καμιά σχέση με τη νύχτα των άλλων ανθρώπων. Το δέρμα της φωτίστηκε από κάτασπρα φεγγάρια. Κάτω οι φλέβες της διακλαδώνονταν γεμάτες δικό της μα και αλλότριο αίμα. «Μπορείς να πιείς –μου λέει- το βλέπω ότι διψάς. Όμως μετά πρέπει να φύγεις». «Τί σημασία έχει ποιός θα φύγει; -της κάνω- Εξάλλου εγώ διψάω αιώνια». -«Κι εγώ μέσα σ’ όλους αυτούς τους αιώνες, έχω να ποτίσω τόσες δίψες. Σκέψου με λιγάκι». Έσκυψα και ήπια. Το ξερα πως αυτή η γυναίκα είχε να μου προσφέρει μια μεγάλη πληγή που πολύ θα μου χρησίμευε αργότερα. Γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη έλξη από τον κίνδυνο, ούτε πιο εξαίσιος διάβολος από μια γυναίκα που είναι όμορφη και το ξέρει...

Aθανάσιος Κούρτης

...κι ένιωθα βασιλόπουλο στου ύπνου το παλάτι που γύρευε μιαν όμορφη με τη χρυσή καρδιά. Μα ήρθανε μέρες μάγισσες με φιλντισένια στήθη, με βότανα...

2008-07-10T23:34:00.000+03:00

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΜΥΘΙΟΥ

Ώρες αξέχαστες, γλυκές, στα παιδικά μου χρόνια,
τότε, που στο κρεβάτι μου με κοίμιζε η γιαγιά,
με παραμύθια για βουνά με κρυσταλλένια χιόνια
και κάστρα χρυσοπόρφυρα σε μια χρυσή πλαγιά!

Και ζούσε κι όλο γύριζε μες στ' όνειρο η Χιονάτη
κι οι νάνοι δίπλα παίζανε σα νάτανε παιδιά
κι ένιωθα βασιλόπουλο στου ύπνου το παλάτι
που γύρευε μιαν όμορφη με τη χρυσή καρδιά.

Μα ήρθανε μέρες μάγισσες με φιλντισένια στήθη,
με βότανα της λησμονιάς και φίλτρα ερωτικά
και τη ζωή μου κάνανε θλιμμένο παραμύθι,
που το γνωρίζουν μα δε λεν χείλια γεροντικά.

Και ψιθυρίζει μια φωνή, που τώρα πια δεν τρέμει,
μα είναι μακριά και δεν προφταίνει ν' ακουστεί:
«Γυναίκας χέρι τρυφερό θα σπάσει την ανέμη
κι άλικο στόμα με φιλί θα κόψει την κλωστή».

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΙΤΣ. ΑΝΥΦΑΝΤΗΣ

Συλλογιστήκατε ποτέ τις νέες στις επαρχίες, που περιμένουνε να 'ρθεί, το βράδυ, η εφημερίδα, για να διαβάσουν άπληστα το μυθιστόρημά της...

2008-07-05T20:06:00.000+03:00

ΟΙ ΝΕΕΣ ΤΩΝ ΕΠΑΡΧΙΩΝ

Τις νέες συλλογίζουμαι στις απομακρυσμένες
τις επαρχίες, τα χλωμά και κρύα δειλινά,
όταν πίσω απ' το τζάμι τους κοιτάν' στηλά το δρόμο
κι αναστενάζουνε γιατί κανένας δεν περνά...

Τις συλλογιέμαι στις θαμπές του φθινοπώρου ημέρες,
όταν κοιτάνε τη βροχή να πέφτει στην αυλή τους
κι ανασηκώνουν στους στενούς τους ώμους τους το σάλι,
γιατί ένα ρίγος παγερό νιώθουν ως την ψυχή τους...

Συλλογιστήκατε ποτέ τις νέες στις επαρχίες,
που περιμένουνε να 'ρθεί, το βράδυ, η εφημερίδα,
για να διαβάσουν άπληστα το μυθιστόρημά της
και μάθουν τί απόγινε η όμορφη ηρωίδα;

Που ανταλλάσουν καρτ-ποστάλ -«ιδίως τοπία και άνθη»-
και διατηρούν ρομαντική, κρυφά, αλληλογραφία
μ' έναν άγνωστον, που μ' άπειρα χαρίσματα τον πλάθουν
κ' εκείνος είναι ένας γραφεύς σε κάποια Δημαρχία;

Που γράφουν καλλιγραφικά - και μ' ανορθογραφίες -
«σκέψεις» μέσ' σε λευκώματα παρμένες στα βιβλία
και που με μελαγχολικά ψευδώνυμα υπογράφουν,
όπως: «Ανέραστος Ψυχή» ή «Θλιβερά καρδία»;

Εγώ τις συλλογίζουμαι τις νέες αυτές, που είναι
της Έμμας Μποβαρύ αδερφές - και πάντα καρτεράνε
το Νέο τον ρομαντικό, τον πλούσιο, τον ωραίο,
που θα τους δώσει τη λαμπρή ζωή που λαχταράνε...

Πότε θα 'ρθεί; Πότε θα 'ρθεί από το γαλανό
βασίλειο της Χίμαιρας, μ' ερωτικά ανοιγμένη
την αγκαλιά, και να τον δουν να τους χαμογελά;
Τάχα γιατί τόσο πολύ ν' αργεί; Τί περιμένει;

Δεν ξέρει πως στην πένθιμη αυτήν αναμονή
λιώνουν οι άσπρες τους ψυχές σα μάταιες λαμπάδες;
Και δεν φοβάται, σα θα 'ρθεί μια μέρα, να μη βρει
σβηστό το φως και - αλίμονο- νεκρές τις Εστιάδες;

Πότε θα 'ρθεί; Κατάμονες και θλιβερές στο σπίτι
- στου φθινοπώρου τα χλωμά και κρύα δειλινά -
οι νέες των επαρχιών κοιτάν στηλά το δρόμο
κι αναστενάζουνε, γιατί κανένας δεν περνά...

Κώστας Ουράνης

Γυναίκα...

2008-06-30T02:09:00.001+03:00

...κι έπινα το πρόσωπό σου ίσαμε το χάραμα δε μιλούσες, δε γελούσες, μοναχά ταξίδευες. Πες μου μες σε τόσους άντρες τι χαμένο γύρευες;

2008-06-29T17:55:00.001+03:00

Έφυγες Ολόγυμνη
Μητροπάνος, Τερζής, Νταλάρας

Είχαμε καλή παρέα, είχαμε και μπαγλαμά
κι έπινα το πρόσωπό σου ίσαμε το χάραμα
δε μιλούσες, δε γελούσες, μοναχά ταξίδευες.
Πες μου μες σε τόσους άντρες τι χαμένο γύρευες;

Είχαμε καλή παρέα κι όλοι τραγουδούσαμε
κι ένα άλλο πεπρωμένο πόσο λαχταρούσαμε!
Κι άξαφνα πετάς τα ρούχα και η νύχτα φώτισε!
Αχ, γι’ αυτό το τσιφτετέλι ποιος θεός σε φώτισε;

Κι αφού χόρεψες λιγάκι, έφυγες ολόγυμνη
κι έσκυβαν και σε φιλούσαν χίλια άστρα κι ουρανοί.
Έτσι διάλυσ’ η παρέα, σώπασε κι ο μπαγλαμάς
κι ήρθε η μοναξιά να κάτσει στα πικρά τα μάτια μας.

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Τάσος Γκρους

Όπως φιλάει ο Μάνθος... κανένας κερατάς! - Τί βάζεις στο φιλί σου Μάνθο μου;

2008-06-28T22:03:00.001+03:00

Ο Μάνθος κι η Νόρα(απ' το Ουρανία βγαίνει, αλλά μην το κάνουμε θέμα)

Όπως φιλάει ο Μάνθος... κανένας κερατάς!

Όταν με πρωτοφίλησες ήθελα να πεθάνω,
απ' την απογοήτευση σκέφτηκα να την κάνω.
Όμως το ματασκέφτηκα και είπα ας τονε μάθω,
μπορεί μετά να με φιλά καλύτερα απ' το Μάνθο.
Μα εσύ ήσουν ανεπίδεκτος, αληθινό κοκόρι
ήθελε χρόνο να γενεί αντρούκλα το αγόρι.
Κι εγώ πολύ βαριόμουνα να κάνω τη δασκάλα
αφού ήταν χάλια το φιλί, φαντάστηκα τα άλλα.
Έτσι λοιπόν σε άφησα με πόνο, είναι αλήθεια
και για να μη μου ευνουχιστείς, σου είπα παραμύθια,
πως τάχα μου φοβήθηκα το φοβερό μας πάθος,
ότι θα μας τσουρούφλιζε κι αυτό θα ήταν λάθος.
Σα χάνος έχαψες εσύ όλη την ιστορία
ότι αυτό το πάθος μας θα ήταν τραγωδία.
Έτσι εύκολα ξεμπέρδεψα και γύρισα στο Μάνθο,
όπου δεν είχα και πολλά ακόμα να του μάθω,
μονάχα όταν με φιλά και που πολύ μ'αρέσει,
να μου χαϊδεύει τα μαλλιά, κρατώντας με απ' τη μέση.

Μαριάννα Τζανάκη

Κυρίαι μη εις στεναγμούς περνάτε τον καιρόν· δόλιον είναι σμήνος το γένος των ανδρών. Επί της γης ο εις των πους, κι' ο άλλος στο νερόν...

2008-06-27T18:17:00.000+03:00

Φωτό: Irving Penn! Χρειάζονται λόγια;

Προς τας Κυρίας

Sigh no more, ladies, sigh no more
Men were deceivers ever, etc. etc.
SHAKESPEARE

Κυρίαι μη εις στεναγμούς
περνάτε τον καιρόν·
δόλιον είναι σμήνος το γένος των ανδρών.
Επί της γης ο εις των πους,
κι' ο άλλος στο νερόν,
επιμονήν δεν δείχνουν εις έργον ή σκοπόν.
Μη στενάζετε, λοιπόν,
μη πενθήτε δια λεπτόν,
ίνα ευτυχισμέναι ήσθε ζήσετε μακράν αυτών!

Μη πλέον, θλιβερά φωνή,
των πενθηρών ωδών
ψάλλετε τα παράπονα στα ώτα των κωφών·
η πλάνη των διαγωγή
είναι αρχαίον κακόν
ωσάν το πρώτον θέρος 'που εφάνη ανθηρόν.
Μη στενάζετε, λοιπόν,
μη πενθήτε δια λεπτόν
ίνα ευτυχισμέναι ήσθε ζήσετε μακράν αυτών!

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Πηγή: cavafis.compupress

Έκλεινε τα μάτια της και προσποιούνταν πως ήταν μια άλλη. Παλιά της συνήθεια. Όταν με κοίταζε, προσπαθούσε να είναι αυτή που εγώ ήθελα...

2008-06-24T17:29:00.005+03:00

TRANSFORMERS ΔΙΧΩΣ DISERTICONS

Έκλεινε τα μάτια της και προσποιούνταν πως ήταν μια άλλη. Παλιά της συνήθεια. Όταν με κοίταζε, προσπαθούσε να είναι αυτή που εγώ ήθελα (χωρίς να της το πω) να είναι για μένα... αλλά αυτό είναι μια παλιά ιστορία. Ας επιστρέψουμε στη συνήθειά της. Κάποιες φορές λοιπόν, δεν της έφτανε να είναι μια άλλη... Καταλαβαίνεις, δεν έβρισκε αψεγάδιαστο εαυτό απέναντι στους άλλους, απέναντι στον εαυτό της. Τότε προσποιούνταν πως ήταν διάφορα πράγματα: ένα παράθυρο, ένα δέντρο, μια θάλασσα, ένα σκισμένο εισιτήριο κάποιας ματαιωμένης διαδρομής, ο κούκος που έβγαινε απ' το παλιό ρολόι, ένα σύννεφο βαμμένο ηλιοβασίλεμα, μια υπόγεια μουσική...
Γάμησέ τα φίλε μπερδεμένη υπόθεση. Κι είναι που επιθυμούσε διακαώς να βάλει σε μια τάξη τη ζωή της. Μού 'λεγε πως κάποτε όλοι θα καταλήξουμε σε ένα αντικείμενο μα όταν τη ρωτούσα, έκανε πως δεν ήξερε.

Όποτε την θυμάμαι τώρα, τρίζουν συθέμελα εκείνο το μικρό διαμερισματάκι στην Αθηνάς 7 στην Άνω Πόλη αλλά και όλα τα ξενοδοχεία της Καβάλας, όπου άνθισε και μαράζωσε ο έρωτάς μας.
Όσο για κείνο το αντικείμενο... μή με ρωτάς ούτ' εμένα. Όταν θ' απογίνουμε, δεν θά μαστε εδώ να δούμε τί τελικά απογίναμε. Άν και κάπου πάει το μυαλό μου.

Αθανάσιος Κούρτης, Άσμα Ασμάτων

Une Liaison Pornographique...

2008-06-24T04:18:00.006+03:00

Μια Πορνογραφική Σχέση (Une Liaison Pornographique)

Μία από τις αγαπημένες μου ταινίες του υπέροχου γαλλικού ρεαλιστικού σινεμά. Του κινηματογράφου που δείχνει ακριβώς τη ζωή. Ούτε πιο όμορφη, ούτε πιο άσχημη. Ούτε τρομαχτική, ούτε ρόδινη. Δείχνει ζωή.

Nathalie Baye , Sergi Lσpez

Σημείωμα του σκηνοθέτη Frederic Fonteyne

Ο σεναριογράφος Φιλίπ Μπλασμπάν μού μίλησε αρχικά για μια ιδέα που είχε για ένα μυθιστόρημα με τον τίτλο Μια Πορνογραφική Σχέση. Το θέμα μού τράβηξε το ενδιαφέρον και αμέσως εξέφρασα την επιθυμία να το κάνω ταινία. Πρόκειται για μια αληθινή ερωτική ιστορία. Ένας άνδρας και μια γυναίκα συναντιούνται για ένα συγκεκριμένο σκοπό, το σεξ, αλλά δεν αργούν να ερωτευτούν ο ένας τον άλλον.
Κάθε ιστορία αγάπης είναι ιδιαίτερη, μοναδική, πρωτότυπη... μία συνάντηση στο γραφείο, στο δρόμο, σε ένα πάρτι, μέσω κοινών φίλων.
Τί είναι αυτό που θα τους οδηγήσει να πούνε μια μέρα το ‘Σ’αγαπώ’;
Και τί τους κάνει να χωρίσουν;
Αυτό που μένει μετά από μία ιστορία αγάπης δεν είναι η αγάπη, αλλά η ανάμνηση της ιστορίας: πώς ξεκίνησε, τι συνέβη, τι θυμάται κανείς και τι έχει ξεχάσει.
Μου αρέσει πολύ το ακόλουθο χαρακτηριστικό της ταινίας: δύο άνθρωποι μάς λένε όσα είναι διατεθειμένοι να αποκαλύψουν, μπροστά στην κάμερα.
Είναι μια ανάγκη που όλοι έχουμε: να εκφράσουμε τα αισθήματα και τον πόνο μας, να μιλήσουμε γι’αυτά, να τα μοιραστούμε και να τα ξαναζήσουμε.
Μου αρέσουν οι διαφορές, σημαντικές ή όχι, ανάμεσα στις δύο ιστορίες, του άνδρα και της γυναίκας. Επίσης, με ενδιαφέρουν πολύ οι μικρές σιωπές, τι υπάρχει ανάμεσα στα λόγια. Εστιάζω στα πρόσωπα, τα οποία μιλούν και ενθυμούνται.
Γι’αυτόν το λόγο, το ρομάντζο είναι πορνογραφικό.
Ξεγυμνώνεται.
Είναι αισχρό, επειδή είναι πολύ προσωπικό.
Δεν είναι το σεξ, είναι τα λόγια.
Για μένα, μια ερωτική ιστορία έχει αρχή, μέση και τέλος. Και το τέλος είναι αυτό που την κάνει άξια να ειπωθεί.

(Σημείωμα του σκηνοθέτη Frederic Fonteyne, στα production notes της ταινίας)

Χτυποκάρδια στο θρανίο... Η λιποθυμία

2008-06-18T14:12:00.002+03:00

Πλησίαζαν οι εξετάσεις του Ιουνίου. Μας φέρθηκε σπαθί. Μας έδωσε όλα τα SOS που πραγματικά ήταν επιλεγμένα με σοβαρότητα, υπευθυνότητα, κρίση ανθρώπου που θέλει να μείνει ουσιαστική γνώση στους μαθητές και όχι να τους εκδικηθεί με την εξουσία της ύλης. Ένιωσα απίστευτες ενοχές για την αρχική επιπόλαια και παιδιάστικη αντίδρασή μου, αλλά κυρίως ηλίθια για την κρίση μου, που είχαν δίκιο τα παιδιά, ήταν μια άμυνα, ασυνείδητη, επειδή μου άρεσε από την πρώτη στιγμή σαν άντρας. Όλα τα υπόλοιπα, ήταν για ανοήτους. Και κανείς δεν ήταν.
Ένιωθα να με παίρνει από κάτω. Ντρεπόμουν σχεδόν να τον κοιτάξω. Διέκρινα στα μάτια του μια χαμογελαστή συγκατάβαση, ως τρυφερότητα κι αυτό με κουρέλιαζε χειρότερα. Το ένιωθα να 'ρχεται και το απωθούσα στα βάθη του μυαλού πανικόβλητη. Επιστράτευα τη λογική και την αυτοκυριαρχία μου, που πάντα ήμουν πολύ υπερήφανη γι αυτές τις δυο, όχι και τόσο θηλυκές μου ιδιότητες, και έλεγα μέσα μου: Μαργαρίτα, μην τολμήσεις ούτε να το σκεφτείς, ούτε να το ξεστομίσεις! Και απαντούσα μόνη μου: Μα δεν τίθεται θέμα, ηρέμησε! Και με ησύχαζα προσωρινά.
Την τελευταία ημέρα των μαθημάτων κι αφού μας είχαν δώσει πρόγραμμα εξετάσεων, την προτελευταία ώρα, είχαμε Γαλλικά, χτυπάει η πόρτα κι εμφανίζεται ο Κατιφές. Η καρδιά μου ταμπούρλο. Δεν είναι δυνατόν να ταράζομαι σκέφτηκα, άνευ λόγου. Κι άρχισα πάλι τις αυτοεντολές: Μαργαρίτα ηρέμησε!
Κάτι είπε στην Γαλλικού και αυτή του χαμογέλασε ναζιάρικα και του είπε: - Πολύ ευχαρίστως κ. Κατιφέ! Μην το συζητάτε...
Εκείνος στρέφεται προς το μέρος μου και μου λέει:
- Καπετανάκη, πάρε το απουσιολόγιο και αυτούς τους χάρτες και πάμε Γραφείο. Είχε ήδη πάρει αγκαλιά τα τρία τέταρτα από τους χάρτες της τάξης μας.
- Μάλιστα, απαντάω εγώ και τον ακολουθώ.
- Με συγχωρείς που σε παίρνω από το μάθημά σου, αλλά χρειάζομαι τη βοήθειά σου.
- Δεν πειράζει. Πείτε μου τί θέλετε να κάνω.
- Θα σου πω, μου λέει και μου παίρνει τους χάρτες από τα χέρια, ενώ ένα ανεπαίσθητο άγγιγμα των χεριών μας, με έκανε να χάσω το χρώμα μου.
- Βρε καλώς το το κορίτσι! με συνεφέρνει η φωνή του Φυσικού. Στεκόταν όρθιος με την τσάντα του στο χέρι και μου χαμογελούσε.
- Γεια σας κ. Καρρά! ψέλλισα.
- Τί έγινε Λεωνίδα φεύγεις; τον ρωτάει ο Κατιφές. Ο Καρράς χαιρέτησε και έφυγε.
- Μαργαρίτα, έλα δω κορίτσι μου. Κάθισε στο γραφείο απέναντι και ξεκινάμε από την αρχή του τελευταίου τριμήνου. Έχω μπροστά μου τον κατάλογο, θα μου διαβάζεις τους απόντες της κάθες μέρας. Εντάξει;
- Μάλιστα.
Διάβασα τις μισές απουσίες, ειδικά των αγοριών που είχαν πολλές. Το ήξερε, είμαι σίγουρη. Δεν ρώτησε τίποτα. Ούτε έκανε επανέλεγχο. Τί θα κάνω; Δεν αντέχω το βλέμμα του. Με κοιτάει παράξενα. Γιατί όμως; Έχει γούστο να φαίνομαι! Θα έχω κοκκινίσει. Το ένιωθα. Παντζάρι θα είμαι! Χριστέ μου!
Χτυπάει κουδούνι για διάλειμμα και ασυναίσθητα γυρίζω και τον κοιτάω. Μου χαμογελάει.
- Τί; Πειράζει που θα σου φάω το διάλειμμα;
- Όχι, όχι. Καθόλου.
- Λοιπόν, αφού τελειώσαμε με τις απουσίες, ας κάνουμε μια καταγραφή των χαρτών. Γράφε εδώ τους χάρτες που θα σου διαβάζω.
- Ένα, Γεωφυσικός Ελλάδας. Δύο, Πολιτικός Ελλάδας... τον άκουγα μηχανικά και έγραφα εντελώς αφηρημένα, χαμένη στον ωκεανό μιας κραυγής και μιας σιωπηλής απόγνωσης, στην αναπόφευκτη παραδοχή του ότι είμαι όχι απλά ερωτευμένη, αλλά τρελά ερωτευμένη μαζί του.
- Οκτώ, Παγκόσμιος Οικονομικός Χάρτης...
- Μισό λεπτό... δεν... δεν... νιώθω καλά κι έκανα αέρα με το χέρι μου.
- Τί; Μαργαρίτα! Μαργαρίτα!!!!
Συνήλθα από την στριγκιά φωνή του «αύτο κάτω» που μιλούσε στη μητέρα μου στο τηλέφωνο και με τη Λίνα να μου χαϊδεύει τα μαλλιά και να μου κάνει αέρα μ' ένα χαρτόνι.
- Όχι, όχι μην ανησυχείτε, θα την φέρουμε εμείς στο σπίτι αμέσως τώρα. Μάλλον υπογλυκαιμική κρίση ήταν, κάνει και πολλή ζέστη για την εποχή.
- Πώς είσαι παιδί μου καλύτερα; Μας τρόμαξες. Ευτυχώς που δεν έπεσες! Έπεσες πάνω στο γραφείο και σε πρόλαβε ο κ. Κατιφές.
- Συγγνώμη...
- Τί συγγνώμη Μαργαρίτα; Από μας; Εσύ να είσαι καλά. Αυτά κάνετε παιδί μου με τις δίαιτες και την κακή διατροφή. Τα λέω και στην Αγγελική, δεν ακούει.
- Μαργαρίτα! Όλα εντάξει; Κατατρόμαξα... ακούω τη φωνή του Κατιφέ. Μου γελούσε. Μα έτσι λιποθυμάνε κορίτσι μου μπαμ και κάτω; Πες μια κουβέντα πρώτα. Ζήτα άδεια. Τί έχουμε πει; Γελάσανε όλοι σε μια προσπάθεια να με κάνουν να νιώσω καλύτερα.
- Συγγνώμη κ.Κατιφέ, ψέλλισα έτοιμη να κλάψω.
- Σταμάτα παιδί μου και πάμε. Είσαι έτοιμη;
- Πού πάμε;
- Σπίτι σου. Θα σε πάω σπίτι δε φαντάζομαι να θες να περιμένεις μια ώρα ακόμα τα πούλμαν.
- Μα είμαι καλά... δε χρειάζεται. Ειλικρινά.
- Αν έβλεπες το χρώμα σου, δε θα ήσουν και τόσο σίγουρη Μαργαρίτα, μου λέει ο «αύτο κάτω».
- Έλα πάμε. Λίνα έφερες τα πράγματά της που σου είπα;
- Μάλιστα κύριε. Εδώ είναι όλα.
- Σας ευχαριστώ κ.Κατιφέ, του λέει ο Λυκειάρχης. Περαστικά σου παιδί μου. Και να τρως. Έχετε εξετάσεις σε λίγο. Προσέξτε μην αρρωστήσετε.

Βγαίνω με τη Λίνα στο πεζοδρόμιο περιμένοντάς τον να βγει από το γκαράζ. Προσπαθώ μάλλον ανεπιτυχώς, να κρύψω την ταραχή μου, αν κρίνω από το γελαστό βλέμμα της Λίνας.

- Έλα, ήρθε. Στο καλό και περαστικά! Θα σε πάρω αργότερα τηλέφωνο.

- Ευχαριστώ Λινάκι...

Βγαίνει έξω και μου ανοίγει την πόρτα του σκαραβαίου.

- Ευχαριστώ, ψελλίζω.

- Είσαι καλύτερα; μου λέει φορώντας κι αυτός τη ζώνη του.

- Σας είπα είμαι μια χαρά, δεν χρειαζόταν να μπείτε στον κόπο. Απλά ήμουν νηστική όλη μέρα και με τη ζέστη...

- Κόπος ε; λέει και γελάει. Εσύ έτσι θα ένιωθες αν έπρεπε να κάνεις για μένα το ίδιο;

- Όχι φυσικά!!! Απαντάω έντονα και γελάσαμε ταυτόχρονα. Τί ωραίος που είναι όταν γελάει ρε γαμώτο! Γελούν και τα μάτια του λες και συμμετέχουν συνωμοτικά.

Χαλάρωσα λίγο. Ένιωθα όμορφα. Απολάμβανα τις στιγμές δίπλα του, τη μυρωδιά του αυτοκινήτου του, τη μυρωδιά του... Είχε πάρει τον παραλιακό για το σπίτι μου και η θάλασσα ήταν σε μεγάλα κέφια. Της έκανε παιχνίδια ο ήλιος λαμπυρίζοντας στα νερά της, πολύ ερωτικά. Ή εγώ τα έβλεπα έτσι; Πατάει το κουμπί στο ραδιόφωνο. Άσπρα, κόκκινα, κίτρινα, μπλε καραβάκια στο Αιγαίο δε με βλέπετε καλέ... τραγουδούσε η Μοσχολιού λες κι ήταν στο κόλπο. Ούτε βαλτή να ήταν!

- Όταν είναι να στρίψω θα μου πεις έτσι; μου λέει χαμογελαστά και τρυφερά(ή έτσι ήθελα να είναι;)

- Ναι ναι, μην ανησυχείτε. Έχουμε δρόμο ακόμα.

- Ωραία! κάνει χαρούμενος. Θέλω να πω, απολογείται αμέσως, πως είναι πολύ ωραία διαδρομή αυτή και είναι όμορφη η θάλασσα αυτή την ώρα.

- Η καρδιά μου αναγάλλιασε, αλλά δεν έβγαλα κιχ. Ναι, είπα αδιάφορα τάχα μου, πολύ ωραία ώρα!

Μοσκοβολούσε φρέσκο ψάρι και χταπόδι ψητό στα παραλιακά ταβερνάκια και μας είχε σπάσει τη μύτη. Μμμμμ... έκανα. Κοιταχτήκαμε και γελάσαμε!

- Πεινάς; μου λέει γελαστά.

- Σαν λύκος! (για ένα φιλί σου σκεφτόμουν, αλλά έβγαινε η συνετή Μαργαρίτα από μέσα μου με το μαστίγιο και με έβαζε στη θέση μου). Μετά την ταβέρνα του Γαλανού πάμε αριστερά, είπα.

- Εδώ είμαστε λοιπόν. Ωραία.

- Δυστυχώς... μου ξέφυγε και δαγκώθηκα αμέσως. Τον κοίταξα ταραγμένη και αμέσως άρχισα να εξηγώ πως ήταν ωραία η θάλασσα κι άλλες αρλούμπες. Χαμογελούσε ικανοποιημένος...

- Ναι συμφωνώ. Ήταν ωραία διαδρομή.

Η μητέρα μου ήταν στην βεράντα ανήσυχη. Έκανε νόημα μόλις μας είδε, να μπει μέσα με το αυτοκίνητο. Φάνηκε να διστάζει.

- Σας παρακαλώ!!! Ελάτεεεε... μου ξέφυγε κι αυτόματα στρίβει και διασχίζει τον κήπο προς το σπίτι.

Μαριάννα Τζανάκη

Συνεχίζεται

Χτυποκάρδια στο θρανίο... Η εκδρομή...

2008-06-08T01:53:00.012+03:00

Στο διάλειμμα έγινε χαμός. Όλη η τάξη σε αναβρασμό. Πλησιάζω αγριεμένη την παρέα των αγοριών που ήταν μαζεμένα στην άκρη της αυλής, στην περιοχή «παρτέρια» όπως τη λέγαμε.

- Ναι ρε βλαμμένα. Γλείφτε ρε! Γλείφτε το λουκουμά! Θα σας θυμηθεί στο τέλος να σας χώσει μια μοναδούλα παραπάνω. Φτουουου!
- Πας καλά μωρέ Μαργαρίτα; Ή σε θόλωσε ο έρωτας; Από την πρώτη στιγμή τον αντιπάθησες αυτόν και δεν είναι κακός, απλά είναι τσαμπουκάς και δε μασάει. Μήπως η μεγάλη αντιπάθεια...
- Μαργαρίτα έχει δίκιο ο Νικόλας, τον έκοψε η Λίνα ξέροντας ότι μπορεί και να ορμούσα. Δεν είναι κακός. Πρέπει όμως να σταθεί μες στα θηρία και είναι νέος. Κάπως πρέπει να μας κουμαντάρει.
- Οκ παίδες. Τέλος. Φάτε τον στη μάπα. Εγώ δεν τον πάω τον παλιοείρωνα, τον μαγκίτη και θα τον κοντράρω όσο με παίρνει. Κι αφήστε με μόνη μου. Να ξέρετε όμως πως αυτός θα μας διαλύσει. Να δείτε που θα πάρει και τους άλλους με το μέρος του και θα μας αλλάξουν τον αδόξαστο. Ο «αύτο κάτω» δεν τον έφερε τυχαία.
Κι έπειτα κύλησε ο καιρός κι η ιστορία, σχετικά ήρεμα. Ο Κατιφές, μάλλον δεν ήταν κακός, όπως τον φανταζόμουν. Δεν είχε κακό σκοπό. Κι αυτό αποδείχτηκε σε πολλές περιπτώσεις. Μας πέτυχε όλους να καπνίζουμε στο κοντινό καφενεδάκι του κυρ Ανέστη που την κάναμε σε ωριαίες κοπάνες, στην «Ωραία Ελένη», το όνομα της Ανέσταινας, που μόνο ωραία δεν ήταν , αλλά ήταν ωραία ψυχή κι έτσι κόλλαγε μια χαρά, και το μόνο που μας είπε ήταν:
- Σιγά ρε μην κάψετε τα μουστάκια σας! Και γέλασε...
Εκτιμήσαμε το ότι δεν έκατσε να πιει καφέ και να μας τη σπάσει αλλά έφυγε, και φυσικά το ότι δεν το σχολίασε πουθενά. Έφτασε να γίνει ο αγαπημένος της τάξης, ειδικά όταν στην εκδρομή στην Πελοπόννησο, κάλυψε την Ελένη τη Μανέτα, που είχε έρθει ο καλός της που σπούδαζε στην Αθήνα με ένα σαραβαλάκι να τη δει, γιατί στο νησί δεν έπαιζε να έρθει, αφού ο πατέρας της του είχε μηνύσει ότι θα του κόψει τα πόδια και τα χέρια και θα τα δώσει στα σκυλιά, αν την ξαπλησιάσει, όταν τους έκανε τσακωτούς μεσάνυχτα να φιλιούνται στο μπαλκόνι της όπου είχε σκαρφαλώσει ο Λιας. Γιατί ο Λιας αν και παίδαρος και με μυαλό, ήταν πάμφτωχος και γιος της Σταυρούλας της χήρας που έκανε μεροκάματα να ζήσει, ενώ ο Μανέτας ήταν τσιφλικάς. Η Ελένη λοιπόν σε όλη την εκδρομή την είχε κάνει διακριτικά με τον Λια και θα την έφερνε στις 5 όπως είχαμε κανονίσει, ενώ τα πούλμαν θα έφευγαν στις 6. Η ώρα ήταν 5.30 είχαμε παραταχθεί σε γραμμές, οι καθηγητές έπαιρναν παρουσίες, ο «αύτο κάτω» ούρλιαζε και σφύριζε σαν λυσσασμένος, εμείς όλοι κάθιδροι, ο Κατιφές χαμπάριασε αμέσως ότι έλειπε η Ελένη και καθόταν σε αναμμένα κάρβουνα, φυσώντας ξεφυσώντας. Όταν έφτασε η ώρα για επιβίβαση λέει ο Κατιφές δυνατά.
- Μα καλά η Μανέτα ακόμα δε γύρισε από το Φαρμακείο; Λέτε να μη βρήκε; Μήπως να πάει κάποιος να την ψάξει; Καπετανάκη για ρίξε μια ματιά παιδί μου τριγύρω.
Ενώ παράλληλα τον άκουσαν τα παιδιά να λέει στο Δράκουλα ότι η κοπέλα είχε πρόβλημα γυναικείας φύσης και πανικόβλητη είχε φύγει ψάχνοντας φαρμακείο ή κάποιο σουπερμάρκετ, να μη γίνει ρεζίλι και ότι ο ίδιος της είχε δώσει άδεια. Κι ενώ το μάτι του Δράκουλα είχε γυαλίσει, με το που του είπε αυτό ο Κατιφές ηρέμησε και είπε:
- Μα φυσικά, καλά κάνατε, να το περιμένουμε το κορίτσι, αλίμονο.
Εγώ έτρεξα και βγήκα στην άσφαλτο στον κεντρικό δρόμο, ψάχνοντας απεγνωσμένα και μην ξέροντας κατά πούθε να κάνω, όταν ξαφνικά σταματάει απέναντι, ένα ΙΧ άγνωστο και με άγνωστο οδηγό, όπου βγαίνει ένα κουρέλι η Ελένη και ένας κατάχλωμος Λιας. Εξαφανίσου του λέω. Τα λέμε.
- Τί έγινε ρε βλαμμένο; Τί πάθατε; τη ρωτάω ενώ τρέχαμε στο πλάτωμα κάτω που ήταν τα πούλμαν.
- Άσε Μαργαρίτα, τέτοια γκαντεμιά, τέτοιο φάσκελο...
- Τί ρε; Λέγε...
- Χάλασε το γαμη^#$νο το παλιοσάραβαλο του Λια. Βγήκαμε στη δημοσιά με τα πόδια, κάναμε ωτοστόπ και τελικά μας έφερε το παλικάρι που είδες που μας λυπήθηκε. Με πήρανε χαμπάρι ε; Χριστέ μου καταστράφηκα. Θα τα πούνε όλα στον πατέρα μου!
- Ηρέμησε ρε. Σε κάλυψε ο Κατιφές. Είπε ότι έψαχνες φαρμακείο και του πήρες άδεια.
- Παναγιά μου! Εσείς το είπατε του Κατιφέ;
- Όχι μόνος του κατάλαβε και σε κάλυψε.
- Έλα ρε ο γλυκός μου! και βάζει τα κλάματα.
Με το που σκάμε μύτη στο πλάτωμα αλαφιασμένες, όλοι έβγαλαν αναστεναγμούς ανακούφισης.
- Όλα εντάξει Μανέτα; ρωτάει ο Κατιφές.
- Ναι κύριε σας ευχαριστώ, συγγνώμη που σας καθυστέρησα, αλλά δεν έβρισκα φαρμακείο κοντά.
- Δεν πειράζει... δεν πειράζει... αλλά άλλη φορά να τα προβλέπετε ΚΑΙ αυτά, λέει ο «αύτο κάτω» απευθυνόμενος αυστηρά, στις δυο καθηγήτριες υπεύθυνες του κινητού φαρμακείου που ένιωσαν ένοχες που δεν είχαν προβλέψει σερβιέτες.
Περιττό φυσικά να πω ότι μετά απ' αυτό ο Κατιφές έγινε ο σούπερ Ήρωας του σχολείου και όχι μόνο. Του νησιού! Τον καμαρώναμε όλοι. Ε ναι, κι εγώ... πολύ.

Μαριάννα Τζανάκη

Συνεχίζεται

Χτυποκάρδια στο θρανίο! 33ο Λύκειο Άνω Κάτω Σκάλα, Αρφαδίας... κάπου στο Αιγαίο.

2008-06-08T01:12:00.002+03:00

Το καινούργιο φρούτο εθεάθη με κοστούμι μαύρο, λευκό πουκάμισο και κλασική ριγέ γραβάτα κοκκινομπλέ, στην πρωινή προσευχή ανάμεσα στους άλλους καθηγητές και δίπλα απ' τον Κρίστοφερ Λη. Μαλλιά καστανόξανθα σγουρά, μάτια μελιά, χείλη γραμμένα, κλασικό θεληματικό πηγούνι και μέτωπο νορμάλ. Δηλαδή, του χεριού μας. Τα μεγάλα μέτωπα φοβόμασταν εμείς. Ηλικία καμιά εικοσπενταριά, εικοσιεφτά το πολύ. Δεν ήταν και κανένας δίμετρος, όμως είχε τετράγωνους ώμους, γυμνασμένο κορμί και μμμμ... αν και το σακάκι κάλυπτε, ωστόσο φάνηκε να έχει τα οπίσθια του Κέβιν Κόστνερ, Θε μου φύλαε τις μαθήτριες.
Ταραχή στις γραμμές των κοριτσιών και σούσουρο, γελάκια, αγκωνιές και σπρωξίματα. Παγωμάρα και κάποια ειρωνικά επιφωνήματα και μουγκρητά, σε στυλ «σιγά το γόη... κότες!» από τις γραμμές των αγοριών.
Μετά το ευγενές "βγάλτε το σκασμό" του Δράκουλα και αφού προσευχηθήκαμε κατανυκτικώς, δηλαδή απολύτως μηχανικά κι έχοντας όλη την κόλαση στο νου, τραβήξαμε τις δέουσες προσοχές και καταλήξαμε σε ανάπαυση, που σήμαινε: ανακοίνωση.
Και όντως ακούμε τη στριγκιά φωνή του "Αύτο κάτω"(ένα από τα παρατσούκλια του Λυκειάρχη-Δράκουλα-Κρίστοφερ Λη, ο οποίος μην σ' έβλεπε να κρατάς οτιδήποτε στο χέρι σου, πάθαινε υστερική κρίση και ούρλιαζε, "αύτο κάτω"), να μας λέει ότι: Ο κ. Κατιφές είναι ο νέος σας φιλόλογος και θα κάνει και θρησκευτικά στην Α' Λυκείου.
Μάλιστα. Δέσαμε. Σκεφτήκαμε όλες οι μοιραίες, που στην Α' Λυκείου, νιώθαμε τουλάχιστον 30άρες, αφού είχαμε αρχίσει τους έρωτες από τα 12 και πλέον είχαμε φοβερές εμπειρίες από καυτά φιλιά μέχρι και αγκαλιές κινηματογραφικές καθαρά. Παραπέρα δεν το συζητάμε, διότι ήμασταν και κόρες καλών οικογενειών και την τιμή μας την είχαμε καμάρι μας, σαν όλες τις γνήσιες Αρφαδιανές καπετάνισσες. Γιατί είχαμε πολλές καπετάνισσες στο νησί με όνομα τρανό. Δε θα τις προδίδαμε εμείς οι νέες και μάλιστα με Αρφαδιανό, να μας βγάλει βούκινο!
Το φρούτο λοιπόν, μπήκε πρώτη ώρα στην τάξη μας. Δεν ήταν και τόσο του χεριού μας όπως μας φάνηκε. Τράβηξε και κάτι ζοριλίκια και ψιλοψαρώσαμε.
- Ααααααα... Κορίτσια δε θα τα πάμε καλά με δαύτον μου φαίνεται, είπε η Μυτιληναίου. Η Πόπη ανήκε στα φυτά, στην κατηγορία των ψυχανθών, μαζί με την Κάτια τη Φασούλα και τη Ρίτα τη Μπογδάνου. Τις είχαμε κατατάξει στα ψυχανθή λόγω πεταλουδίσιας χάρης, μιας ελαφράδας στο μυαλό κι άλλης μιας στην ηθική.
- Εδώ δε θα παίξουμε καπεταναίοι, μας λέει. Μάθημα θα γίνεται κανονικά κι όποιος νομίζει ότι του πέφτει βαρύ να είναι κανονικός και σοβαρός άνθρωπος, είναι ελεύθερος να του δίνει, από τώρα κιόλας. Με απουσία φυσικά(το θρίαμβο στο μάτι θα στον κόψουμε, είπα μέσα μου). Αλήθεια ποιός είναι απουσιολόγος;
Σήκωσα χέρι απρόθυμα, σα να του έλεγα, δεν πας να κουρεύεσαι...
- Πώς σε λένε παιδί μου;
- Καπετανάκη.
- Καπετανάκη;
- Καπετανάκη. Τί δεν καταλάβατε;
- Μάλιστα. Πολύ εξυπνάδα πέφτει εδώ μέσα. Λέγε παιδί μου ολόκληρο το όνομά σου!
Έβαλε λίγη ένταση παραπάνω στη φωνή, την οποία ακολούθησα και φώναξα:
- Μαργαρίτα Καπετανάκη!
Είδα μια υποψία γέλιου στο βλέμμα του, αλλά και θριάμβου, που την εξέλαβα ως θα στον σπάσω εγώ τον τσαμπουκά, κι έγινα πύραυλος. Του έριξα ένα βλέμμα κεραυνό.
- Λοιπόν, άκου Καπετανάκη και όλοι οι καπεταναίοι εδώ μέσα. Στο σχολείο ερχόμαστε...
Κι έβγαλε το κλασικό καθηγητικό λογύδριο το οποίο κι ακούγαμε με όλη μας την αδιαφορία και την ειρωνεία ζωγραφισμένη στα πρόσωπα.
Μας γλίτωσε το χτύπημα του κουδουνιού στο άκουσμα του οποίου πεταχτήκαμε όλοι επάνω έτοιμοι να ορμήξουμε στην πόρτα.
- Παλουκωθείτε αμέσως κάτω! βγάζει μια κραυγή και βαράει κι ένα χτύπημα στην έδρα που εκσφενδονίστηκαν τα μολύβια και ότι ελαφρό υπήρχε επάνω, στο πρώτο θρανίο και στο κεφάλι της Σίσσυς της Νικολάου, μιας κοπελιάς που κανείς δεν ήξερε γιατί ερχόταν σχολείο ακριβώς, η οποία πετάχτηκε πάνω έντρομη ουρλιάζοντας:
- Σιγά καλέ κύριε! Το βάζοοοο! Το βάζο!
Όντως ένα βάζο με τριαντάφυλλα που είχε φέρει εχθές η Μαλωλίδου, αφού χοροπήδησε κάμποση ώρα πάνω στην έδρα, αποφάσισε για καλή τύχη της Σίσσυς να μην πέσει και σταθεροποιήθηκε στη θέση του, χορεύοντας αργά και βασανιστικά.
Ο τύπος γράφει τη Σίσσυ κανονικά και γυρνώντας προς όλους μας, λέει:
- Διάλειμμα τέλος. Θα βγείτε στο επόμενο ΑΝ είσαστε άνθρωποι!
Ένα έντονο βουητό διαμαρτυρίας βγαίνει απ' όλη την τάξη, δεν είναι δίκαιο, δεν είναι σωστό...
- Σκασμός!!! Και βροντά το χέρι πάλι στην έδρα. Το βάζο χοροπήδηξε, η Σίσσυ έβγαλε μια κραυγή τρόμου.
- Ν' αλλάξεις θρανίο αν ενοχλείσαι, της γαύγισε.
- Όχι κύριε, μια χαρά είμαι, λούμωξε εκείνη. Γιατί την βόλευε εκεί που ήταν. Ήταν ακριβώς κάτω από την έδρα και δεν την έβλεπαν καν οι καθηγητές και την ξεχνούσαν. Κι ήταν ήσυχοι εκατέρωθεν.
- Για ανοίξτε τα βιβλία σας! Καπετανάκη για φέρε μου το βιβλίο σου!
Του το έδωσα απρόθυμα και βαριεστημένα και η Λίνα έσπρωξε το δικό της στη μέση του θρανίου για να το μοιραστούμε.
- Για διάβαζε εσύ, λέει στον Καραμιχελή.
Αρχίζει ο Καραμιχελής να διαβάζει, ενώ στην τάξη επικρατούσε νεκρική σιγή.
Είχαμε χάσει λίγο τα νερά μας και ψαχνόμασταν. Πρώτη φορά μας καθότανε τέτοιος κάλος. Ιδιωτικό ήταν ρε γαμώτο. Πληρώνανε οι γονείς μας! Θέλαμε μια μεταχείριση κυριλέ. Αλλιώς να πάμε στο κωλοδημόσιο να μην τα σκάμε κιόλας!

- Άει σιχτίρ με το βλαχαδερό, που νομίζει πως με έναν ωραίο κώλο, θα κάνει κι ότι θέλει.

- Σκάσε μωρ' τρελή θα μας ακούσει και θα μας στείλει εξορία ο τύραννος! Ωραίος ρε γαμώτο ο χαμένος όμως ε;

- Πλάκα μου κάνεις ρε Λίνα; Σ' αρέσει η καραβλαχάρα; Κοίτα χωρίστρα! Κοίτα φρύδι! Απαπαπαπα. Δε μου λέει... τίποτα όμως.

- Να συνεχίσει η Καπετανάκη! ακούστηκε επιτακτική η φωνή του.

- Εγώ;

- Όχι. Η άλλη Καπετανάκη που παρακολουθεί.

Μμμμμ κρυάδες σκέφτηκα και το έβγαλα σε γκριμάτσα, αλλά έπιασα και πάλι εκείνο το ανεπαίσθητο θριαμβικό παίξιμο στο μάτι του κι έγινα ακόμα πιο έξαλλη.

- Σου χτυπάει η διπλανή σου τόση ώρα το στυλό στη σειρά που είμαστε. Πότε θα πάρεις μπρος; Κάρβουνο καις Καπετανάκη και θα νυχτώσουμε. (γέλια η τάξη στο μεταξύ...) Για συνέχισε εσύ λέει στη Λίνα.

Η Λίνα αρχίζει να διαβάζει χαμηλόφωνα κι εγώ να τρέμω, όχι μαζί του, αλλά με τα κωλόπαιδα που του δώσανε τη χαρά ότι γελάσανε με τ' αστειάκια του. Θα τα πούμε σε λίγο έξω παλιοζαγάρια. Σφαγή θα γίνει.

Μαριάννα Τζανάκη

Συνεχίζεται

Τί έχω κάνει για ν' αξίζω αυτό;

2008-06-05T04:21:00.000+03:00

Que he hecho yo para merecer esto
Pedro Almodóvar

Το καταπληκτικό βίντεο είναι από την ταινία «Τί έχω κάνει για να αξίζω αυτό;». Για όσους γνωρίζουν ισπανικά, θα είναι απολαυστικό...όσοι δεν ξέρετε, θα σας το πω περιληπτικά. Η μελαχροινή γυναίκα είναι η υπέροχη Κάρμεν Μάουρα που στην τελευταία ταινία στο Volver, κάνει τον φοβερό ρόλο της μάνας που επέστρεψε από τον ...άλλο κόσμο!
Εδώ κάνει μια γυναίκα, τυπική νοικοκυρά, που 'ναι δούλα και κυρά κι έχει βαρεθεί τη ζωή της, αφού η μόνη της χαρά είναι η σκληρή δουλειά και οι υποχρεώσεις. Η ξανθιά φίλη της πεταλούδα, την φωνάζει να της κάνει δώρο ένα στρηπτίζ αντρικό και όχι μόνο.
Μπαίνει ο πελάτης λοιπόν αρχίζει να γδύνεται λάγνα μπροστά τους και τους λέει ότι μπορεί να μην έχει μούσκουλα και μπράτσα, αλλά οι άντρες δεν γα#ούν με τα μπράτσα.
Συνεχίζει να γδύνεται αποκαλύπτοντας τη μετριότητά του και επαναλαμβάνοντας ότι οι άντρες δεν γα#ούν ούτε με τα πόδια, τα χέρια κτλ. Και στο τέλος έχει το θράσος να ρωτήσει πρώτα την Μάουρα και μετά την άλλη, με τί γα#ούν οι άντρες; Και ρωτά αποσβολωμένη η Μάουρα την άλλη: Με το όργανο; Επαναλαμβάνει την ερώτηση η άλλη δειλά δειλά...και ο εραστής μες στην καλή χαρά λέει: Ακριβώς! Κι έχω ένα όργανοοοο! Οργανάρααααα!
Και μετά στο κρεβάτι όλο πάθος αυτός, την ρωτάει αν νιώθει μέσα της τη δύναμή του... Ναι, πώς. Λέει αυτή. Τη νιώθω. Πολύ καλά. Μια χαρά. Κι ίσα που δεν τηγανίζει...
Ώσπου την σκουντάει η Μάουρα για τέλος χρόνου και προσποιείται τα κλασικά...
Φοβερά ειρωνική ταινία αλλά ταυτόχρονα και πολύ πικρή. Δείχνει γυναίκες που πέρασαν μια ολόκληρη ζωή, χωρίς να πάρουν μυρωδιά τι σημαίνει έρωτας...ή αφύπνιση αισθήσεων, συνεπώς και οργασμός.
Και βέβαια ο τίτλος εκπληκτικός: Τί έχω κάνει για να αξίζω αυτό; (Θεέ και με τιμωρείς έτσι;)

Ο μνηστήρας της οδού Ανθέων 362, Ψυχικό, ενταύθα

2008-06-04T19:05:00.002+03:00

Τα ραντεβού με τον... μνηστήρα

Κάθε φορά που ερχόμουνα και άνοιγες την πόρτα
γλυκολαλούσαν τα πουλιά, πρασίνιζαν τα χόρτα.

Την σφάλιζες αργά αργά, πάνω της με κολλούσες
μ' έπιανες από τα μαλλιά, με λύσσα με φιλούσες.

Είμαι τρελός από έρωτα ψιθύριζες στ' αυτί μου
εσύ είσαι η μούσα μου, νεράιδά μου, ζωή μου.

Σαλτάριζα, σου τύλιγα τα πόδια μου στη μέση
και σού 'λεγα το πάθος σου πόσο πολύ μ' αρέσει.

Φιλάρεσκα αφηνόμουνα στα στιβαρά σου χέρια
με χάιδευες, με άναβες, μ' ανέβαζες στ' αστέρια.

Στα χέρια σου με σήκωνες, μ' άφηνες στο κρεβάτι
τα χείλη σου έτρεμαν γλυκά, σου γυάλιζε το μάτι.

Αρχόντισσά μου μ' έλεγες, κυρά μου, άγγελέ μου
τέτοια γυναίκα στη ζωή δεν είχα εγώ ποτέ μου.

Μην υπερβάλλεις σου 'λεγα, ήλιε μου κι ουρανέ μου
κι εγώ έναν άντρα όπως εσύ, δεν είχα στο καρνέ μου.

Οι ώρες γίνονταν πουλιά, πετούσαν, δεν περνούσαν
οι δείχτες γύριζαν τρελά, μέχρι κι αυτοί βογγούσαν.

Το πάθος μας ζωντάνευε και τ' άψυχα τριγύρω
μοσκοβολάς σου έλεγα, σαν μια διπλή με γύρο.

Πείνασες, μου 'λεγες, μωρό; Πάμε για παϊδάκια;
Βαριέμαι, αγάπη μου γλυκιά, παράγγειλε σουβλάκια.

Σουβλάκια βρε στο Ψυχικό; έλεγες και γελούσες.
Ντύσου Θεά μου... φύγαμε για τις «Εννέα Μούσες».

Ντιντή δεν είναι κυριλέ; Είναι αρκετά τα πράντα;
Μήπως να παραγγείλουμε σουβλάκια στη βεράντα;

Η γυναικάρα του Ντιντή, ότι και να φορέσει
κι από το φάκτορι άουτλετ να 'ναι, θα μου αρέσει.

Ξεκόλλα έρωτα τρελέ, μη με υποβιβάζεις
έστω και υποθετικά, πρόσεχε τί μου βάζεις

Εγώ στο φάκτορι άουτλετ, δεν πήγα ούτε παιδάκι
Ασλάνη μ' έντυνε η μαμά ή στον Νίκο και Τάκη

Εντάξει πριγκιπέσσα μου, ο λόγος που το λέει
χαλάρωσε, έβαλα σιντί με τη Βανέσσα Μέι

Δεν την μπορώ μωρέ Ντιντή, βάλε μου Μαζωνάκη
θέλω το γκούτσι φόρεμα για να φτιαχτώ λιγάκι...

Μαριάννα Τζανάκη
Αφιερωμένο

γυναίκες που με ψήσατε στου πόθου το καμίνι με γάμπες απαστράπτουσες, με πόδια σταυρωμένα...

2008-05-23T03:00:00.000+03:00

José María López Mezquita, Granadinas

Γυναίκες που πλανέψατε τα εφηβικά όνειρά μου
με του κορμιού το λίκνισμα, με των μαλλιών το κύμα,
σχεδόν γριούλες τώρα πια, σας βλέπω ολόγυρά μου
ανήμπορες να σέρνετε το κουρασμένο βήμα.

Γυναίκες που ανέλπιδα, νύχτες και νύχτες, χρόνια
σας φαντασιωνόμουνα, λουσμένος στον ιδρώτα,
και χάιδευα σπαράζοντας επάνω στα σεντόνια
τον ίσκιο σας που έσβηνε σαν άναβα τα φώτα.

γυναίκες που ξαπλώνατε σαν θεές τα καλοκαίρια
στην αμμουδιά, ενώ κρυφά – απ’ τα καλάμια πίσω –
έτρωγα με τα μάτια μου το σώμα σας, που χέρια
άλλου άντρα το τρυγούσανε, έρωτα πριν γνωρίσω.

γυναίκες που αμάρτησα μέσα στην εκκλησία
για σας: μπρος στα εικονίσματα σαν σκύβατε, και πλήθος
δαιμονισμένοι άγγελοι κάναν αποστασία
για να χωθούν στην κόλαση που κρύβατε στο στήθος.

γυναίκες που με ψήσατε στου πόθου το καμίνι
με γάμπες απαστράπτουσες, με πόδια σταυρωμένα,
τώρα, η γοητεία σας μέρα τη μέρα σβήνει –
κι αντί εγώ να σας ποθώ, εσείς ποθείτε εμένα.

Γυναίκες που το ωρίμασμα διαδέχτηκε η σήψη,
ήρθε η σειρά μου τώρα πια να σας περιφρονήσω.
Μα όταν ο χρόνος θα με πιει κι εμένα, αφού με στύψει,
τα κοριτσάκια που αγνοώ θα μου γυρίσουν πίσω

την ίδια περιφρόνηση – σκληρή, με δίχως τύψη.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΟΛΔΑΤΟΣ
Από την εφημερίδα «Τα Νέα της Λευκάδας»

Μια γυναικοπαρέα... Σε στίχους του Αντώνη Παπαϊωάννου. Και πόσο απίστευτα ίδιες είναι οι ιστορίες των γυναικών σ' όλο τον κόσμο!

2008-05-18T02:23:00.000+03:00

Todo sobre mi madre! Cecilia Roth, Penélope Cruz, Antonia San Juan

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΟΠΑΡΕΑ

(ΟΛΕΣ ΜΑΖΙ)
Του παράδεισου οι πύλες
Είναι οι δικές μου φίλες
Κι όταν βγαίνουμε μια βόλτα
Θα συμβούνε γεγονότα

Που ναι οι άντρες σας καλέ
Μας φωνάζει μια κυρία
-Έχουν πάει για δουλειές
Για ψηλές στη Βουλγαρία

Τους επάτησε το τραίνο
και τους φάγαν τα θηρία
που να είναι που να είναι
πες κι εσύ Μαρία πες κι εσύ Μαρία

(ΜΑΡΙΑ)
Οι άντρες τα έχουν χαμένα
Μπερδεύουν τα θέλω τα πρέπει
Τα βιάγκρα τα έχουν κρυμμένα
Στο σακάκι στη μέσα την τσέπη

Μα δεν θα το πουν σε κανένα
Ο εγωισμός τους δεν το επιτρέπει
Οι άντρες τα έχουν χαμένα
Μπερδεύουν τα θέλω τα πρέπει

(ΟΛΕΣ ΜΑΖΙ)
Οι πιο κολλητές μου φίλες
Αν και είναι λίγο σκύλες
Είναι ο παράδεισός μου
Οι καλύτερες του κόσμου

Που ναι οι άντρες σας καλέ
Μας φωνάζουν τα γκαρσόνια
Τους επήρε τα μυαλά
Μια Νατάσα μία Σόνια

Θυμηθήκανε την ΚΝΕ
Και πως ένα είναι το κόμμα
Κι όλο ψάχνουν για Ρωσίδες
Πες κι εσύ βρε Δόμνα
Πες κι εσύ βρε Δόμνα

(ΔΟΜΝΑ)
Όσα λένε οι άντρες μεταξύ τους
Στην ταβέρνα στην κερκίδα στο ταξί τους
Είναι λόγια ανδρών που μεγαλώνουν
Κι όμως μοιάζουν με παιδιά που τα μαλώνουν

Όσα λένε οι άντρες όταν πίνουν
Τι δεν έγιναν, τι θα θελαν να γίνουν
Είναι λόγια ανδρών που μεγαλώνουν
Κι όμως μοιάζουν με παιδιά που τα μαλώνουν

(ΟΛΕΣ ΜΑΖΙ)
Του παράδεισου οι πύλες
Είναι οι δικές μου φίλες
Κι όταν βγαίνουμε στους δρόμους
Έχουμε δικούς μας νόμους

Μου φωνάζει ένα αγοράκι
Να σας πω καλέ κυρία
Εδώ μέσα στο μπαράκι
έχει λίγο φασαρία

κι αρχινά το κοκοράκι
κικιρίκι κικιρίκι
τι να κάνω η γυναίκα
Πες κι εσύ βρε Βίκη
Πες κι εσύ βρε βίκη

(ΒΙΚΗ)
Τα μικρά τα γλυκά τα αγοράκια
Που κερνάνε ποτό στα μπαράκια
Μας θυμίζουν ξανά τα χαμένα μας χρόνια
Ένα φως σε γιορτή μ’ αναμμένα λαμπιόνια

Τα μικρά τα γλυκά τα αγοράκια
Που κερνάνε ποτό στα μπαράκια
Είναι πόθοι τρελοί και κρυμμένες ελπίδες
Είναι η κρέμα που σβήνει της καρδιάς τις ρυτίδες

(ΟΛΕΣ ΜΑΖΙ )
Οι πιο κολλητές μου φίλες
Αν και είναι λίγο σκύλες
Είναι ο παράδεισός μου
Οι καλύτερες του κόσμου

Τρέχουμε στα bodyline
Πάμε για αποτρίχωση
Για να χάσω δύο πόντους
Έχω πάθει ψύχωση

Όλο αυτό που περισσεύει
Αχ πως θα το θέλαμε
Να το βλέπαμε να ρεύει
Πες κι εσύ βρε Εύη

(ΕΥΗ)
Δυο φορές γυναίκα νιώθει
Όποια στα σαράντα της
Έχει πάντοτε το γνώθι
Σ’ εαυτόν στην τσάντα της

Τι κι αν έχει λίγο λίπος
Λίγη κυτταρίτιδα
Της καρδούλας της ο κτύπος
Βάζει δυναμίτιδα

(ΟΛΕΣ ΜΑΖΙ)
Άντε στη υγειά μας
Στα διαζύγιά μας
Στα περιττά κιλά μας
Άντε στην υγειά μας
Στους άντρες στα παιδιά μας
Στην ανασφάλειά μας
Άντε στην υγειά μας
Και στην ομορφιά μας
Στα γυμναστήριά μας
Άντε στην υγειά μας
Η ζωή είναι δικιά μας
….στην υγειά μας

Αντώνης Παπαϊωάννου

Καλημέρα
είπα να ρίξω μια ματιά και στα άλλα σας ιστολόγια και αφού είδα ότι αυτό φιλοξενεί ιστορίες γυναικών, θυμήθηκα μια μουσική παράσταση με τον ίδιο τίτλο που δόθηκε τον χειμώνα σε ένα αθηναϊκό μπαρ θέατρο.
Απ' αυτή την παράσταση σας στέλνω ένα τραγούδι μου που μου ζητήθηκε και το έγραψα για τις 4 τραγουδίστριες που κάλυπταν το πρόγραμμα. Η μουσική είναι του Σπύρου Κουρκουνάκη

Με τις θερμές μου ευχαριστίες στον κ. Παπαϊωάννου, για τη χαρά που έχουμε να απολαμβάνουμε τα τραγούδια μιας παράστασης που δυστυχώς χάσαμε!Στην επόμενη όμως... θα είμαστε εκεί σίγουρα! :)

Στο μεταξύ είχες παντρευτεί κι είχες φυσικά αποκτήσει δυο παιδιά.

2008-05-15T00:04:00.000+03:00

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

Σε περίμενα ως τις δώδεκα τα μεσάνυχτα σ' εκείνο το καφενεδάκι κοντά στο πρακτορείο των υπεραστικών λεωφορείων που όλα ήταν τόσο βρώμικα και τόσο λυπητερά. Σε περίμενα ξέροντας πως δε θα 'ρθεις απολαμβάνοντας μπορώ να πω αυτή τη βεβαιότητα και την επιμονή μου να την αποδείξω στον εαυτό μου. Όσα μου είπες ύστερ' από χρόνια πως σ' είχε πάρει από πίσω ένας χαφιές και προτίμησες να θυσιάσεις τη συνάντησή μας παρά να με μπλέξεις σε κάποιο κίνδυνο που εγώ δεν είχα προαποφασίσει μου φανήκαν απολύτως πιστευτά. Στο μεταξύ είχες παντρευτεί κι είχες φυσικά αποκτήσει δυο παιδιά.

Σπύρος Τσακνιάς

Ιστορίες για το Σέργιο, 1976

Φύλλα νεκρά της έριξε η χρυσή δεντροστοιχία – κι εμείς τους μαραμένους μας συλλογισμούς

2008-05-14T11:29:00.000+03:00

Η γυναίκα στο πάρκο

Από το πάρκο επέρασεν η ώριμη κυρία,
μέσα στους όρθιους των δεντρών, ολόρθη, τους κορμούς.
Φύλλα νεκρά της έριξε η χρυσή δεντροστοιχία –
κι εμείς τους μαραμένους μας συλλογισμούς.

Θα 'ναι η γυναίκα που έκλαψε πολύ. Στα βλέφαρά της
η σκιά των τρισευγενικών κατέβη μαρασμών.
Τη λύπην εξεδίψασαν τα δάκρυά της
και την υδρία της γέμισε στην βρύση των λυγμών.

Τα φιλημένα, άλλον καιρό, κρατεί κλεισμένα χείλη,
κι απάνου απ’ τα ξερόφυλλα περνάει θαμπή, σβηστή,
στο μύρο της υπομονής, που απλώνουνε το δείλι
τα πληγωμένα απ’ την βροχή κλαριά, να ξεχαστεί.

Κι εγώ, που από τον μάταιο τον κόσμο αναχωρούσα,
την είδα και είπα: «Είναι νωρίς· θα μείνω». Μυστικά
στον πόνο και στην γνώση της να εμπιστευτώ, μπορούσα
τα δάκρυά μου τα τωρινά και τ’ αναμνηστικά.

Τότε θα γείρουμε κι οι δυο σε μια βαθιά ησυχία,
οι κουρασμένοι, οι ώριμοι πολύ, να ιστορηθεί
απ’ τον καθέναν η παλιά πικρή του αποτυχία
τρυγώντας του άλλου τα φιλιά, όπου έχουν μαραθεί.

Γλυκό χινόπωρο της ζωής, σοφή κι ατάραχη ώρα,
ξέρεις, τα φίλτρα πίνοντας της λύπης, να ευτυχείς
και να γευτείς τον έρωτα σαν τη χρυσήν οπώρα
βαριά απ’ το μέλι των χυμών στα ρίγη της βροχής.

Την ίδια δόξα επόθησε την χινοπωρινή
καθώς με είδεν η ώριμη γυναίκα, κι η καρδιά της
τα πληγωμένα ετάραξε για μία στιγμή φτερά της -
όμως τα ξαναδίπλωσε στην πρώτη υπομονή.

Και προσπεράσαμε βουβοί, δειλοί και αγνοημένοι.
Ο λόγος, που δεν ήταν γραφτό μας ν’ ακουστεί,
καθώς ξερόφυλλο έπεσε λαμπρό στην κοιμισμένη
θάλασσα του ανεκπλήρωτου που τόσα μου κρατεί.

Ζαχαρίας Παπαντωνίου

Θα φορέσω το κόκκινό μου φόρεμα και την ίδια ομορφιά μου θα φθονήσω.

2008-05-12T02:55:00.000+03:00

Edward Hopper, Hotel Room

Γλέντι

Σ' ένα γλέντι με καλέσαν οι συντρόφοι.
Δε θ' αρνηθώ. Θα πάω να λησμονήσω!
Θα φορέσω το κόκκινό μου φόρεμα
και την ίδια ομορφιά μου θα φθονήσω.

Το νεκρό πόχω μέσα μου περήφανα
και στοργικά μαζί μου θα τον πάρω.
Θα 'μαι σα χαρωπή, σα μυστικόπαθη
θα 'μαι μία αποσταλμένη από το Χάρο.

Οι μελλοθάνατοι σύντροφοι στο γλέντι τους
κι αν πίνουνε κρασί δε θα μεθούνε.
Μια κατάρα θα στέκεται στο πλάι τους
μα θα 'μαι ωραία και δε θα υποψιασθούνε.

Έπειτα ένα τραγούδι θα ζητήσουνε
μήπως σε μια χλωμή χαράν ελπίσουν,
μα τόσο αληθινό θα 'ν' το τραγούδι μου
που σαστισμένοι θα σιωπήσουν.

Μαρία Πολυδούρη
Οι τρίλλιες που σβήνουν, 1928

Η κοιλαδα με τις μπουκλες

«Δε μπορεί», ξεφύσηξε τον καπνό αλλάζοντας σταυροπόδι.

είν’ οι γυναίκες π’ αγαπούμε σαν σημαίες στου πόθου τους ανέμους κυματίζουν τα μακρυά μαλλιά τους

Είναι φοβερό, να έχεις άντρα τον Daniel Auteuil και να πρέπει να του τα φοράς με τον Vincent Perez﻿ . Δεν παλεύεται...

Οι πιο μεγάλες νύχτες είναι αυτές που κλαις και δε σ' ακούν. Θυμίζουνε γυναίκες, μοναχικές γυναίκες που πονούν.

Αυτό τ' αγόρι με τα μάτια τα μελιά κάνει τον κόσμο μια δρασκελιά κι ανάβει τ' άστρο που έχω βαθιά μου Χέρια ζεστά μου μπράτσα σπαθιά μου

Κοίτα η ζωή τελικά ειρωνεία να 'ναι αλλιώτικη απ' το σινεμά - και παίρνω: σπόρια, σταφίδες, στραγάλια κι ανία και πηγαίνω ξανά σινεμά - και τότε:

Οver the rhine: Αll i need is everything...

Amor Gitano Beyonce & Alejandro Fernandez: Soy tu gitano, tu peregrino la única llave de tu destino el que te cuida más que a su vida soy tu ladrón.

- Έλα όμορφη, για παίξε το βιολί το μαγικό σου. - Τώρα, λύνω τα μαλλιά μου να φανεί η αρχοντιά μου... Υιάννη μου!

...πολλούς ξεγελάς μα κάποιοι σε ξέρουν είναι αυτοί που το ίδιο υποφέρουν αυτοί που ξεγέλασαν κάποτε εσένα στις ίδιες ράγες τώρα γίνατε τρένα...

Richard Avedon

Μαρία Κατσοπούλου:Τα ποιήματα της τρελής! Και για μένα θα πεις πως ήμουν άλλη μια Μαρία ανάμεσα στις χιλιάδες Ανάμεσα στις νεκρές σου ερωμένες...

Γιάννης Ρίτσος: Είναι πολύ μακρινές οι γυναίκες. Τα σεντόνια τους μυρίζουν καληνύχτα. Ακουμπάνε το ψωμί στο τραπέζι για να μη νιώσουμε πως λείπουν.

Κάθε μήνας Αύγουστος, θάλασσα φωτιά, τούτη η πόλη είναι εδώ για πάντα. Κάθε μήνας Αύγουστος, τρέλα του Νοτιά. Μέσα στα σοκάκια ξέφυγε η καρδιά...

Ερωτικά παιχνίδια...

Mujer que camina... Ένας ύμνος στη γυναίκα από τον Alejandro Filio!

Malcolm McLaren - Something's Jumping In Your Shirt! Ανάκληση μνήμης... ;)

Κι όταν με κοίταξες μ' αυτό το μάτι σου το βιολετί μαχαίρια μού 'ριξες, βαθιά με λάβωσες τον ποιητή.

Στο εστιατόριο που τρων τα συνεργεία μπήκε το θέμα σου, έτσι, στ' αστεία. Εφτά βοηθοί και τρεις μαστόροι μαζί τους και οι σερβιτόροι....

Monica Naranjo, Rocio Jurado - Punto De Partida

οι κόρες του χτύπου και των βρεγμένων ονείρων αυτές που στεριώνουν ηπείρους που αφήσανε πίσω...οι παράνομες που γεννούν τα μέλλοντα ...

H Maria του Buenos Aires και του Piazzolla! Μια ερωτική ιστορία που ζωντανεύει στη Λυρική Σκηνή...

Μεγάλο Σάββατο και η Αθήνα μοιάζει με έρημο σκαρί πάνω στο κύμα μαζεύω τ' άψυχα, χωρίς ψυχή, απ' το γραφείο μηχανικά κλειδώνω, τρέχω για το λεωφορείο

Ο... ΜΟΝΑΧΙΚΟΣ ΑΡΡΑΒΩΝΑΣ ! ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΝΑ-ΣΙΛΙΑ

Jaime Gil de Biedma: Δεν έχεις μάθει, αθώα, ότι για το τρίτο πρόσωπο τα όμορφα συναισθήματα είναι ιστορίες επικίνδυνες;

Ω Μαριάννα, ποιός δε σε ξέρει; Κάθε ματιά σου κ' ένα νυχτέρι... Που τη λικνίζει σαν κοιμισμένη, την πιο ωραία, την πιο θλιμμένη...

Διεκδικούν κομμάτια του εαυτού της που δεν τα έχει πια. Που δεν υπάρχουν πια. Ό,τι είχε το έδωσε. Και το υστέρημα της ψυχής....

Laura Pausini - Sorella Terra: Ένας ύμνος κι ένας θρήνος για τη μάνα Γη...

Μόνη σου θ' αγωνίζεσαι, μόνη σου θα κερδίζεις, αν μάθεις τις ελπίδες σου σε 'σένα να στηρίζεις!

Γυναίκες...Ζωές παράλληλες, κοινοί οι δρόμοι, αυτές παντρεύτηκαν, εσείς ακόμη; Εμείς σπουδάζουμε, έχουμε δρόμο, φωτιά τα νιάτα μας, φτερά στον ώμο.

...κλαδιά να κόψουμε απ' τη μιμόζα για να τιμήσουμε γιορτή και Ρόζα και με το άρωμα απ' τη γαζία τρέχοντας φεύγαμε για την πορεία...

..ενώ περνούν, αναπνέουν, υποχωρούν στο ένστικτο της απουσίας του οι κήποι. Σ' αυτούς τίποτα δεν υπάρχει από τότε που σε απήγαγαν τα καλοκαίρια.

Helene Segara - elle tu l`aimes

Don't go away, don't go away...

Τι απομένει στον καθρέφτη της χωρίς εκείνη; Κενό σκοτάδι, Εκεί που η λίμνη είναι τυφλή από το πρόσωπο του φεγγαριού. Το φόρεμά της χωρίς εκείνη;

Ιστορίες παλιές θα 'ρθεις να πεις να διαλέξω τις ξέρω καλά τις ξέρω τις έμαθα απ' έξω...

Katherine Jenkins : Το αηδόνι στο Μέγαρο την Πέμπτη!

Τα κορίτσια διαβήκανε ηδυόνειρα του Μπωντλαίρ, του Φιλύρα και του Ντε Αντρέ...

Μαραμένα, τώρα, τα γιούλια κι οι βιόλες, μαραμένα και τα γιασεμιά... Της μιας δραχμής τα γιασεμιά... Καλό ταξίδι αγαπημένη!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!

Πάλι άσκοπο ξενύχτι, σφίγγει πιο πολύ το δίχτυ κάποιος σκόρπια λόγια λέει, στην κασέτα η Μίλβα κλαίει Έξω βρέχει και φυσάει, ένας κούκος τρις χτυπάει

Η νύχτα παίζει και κιθάρα και μένει πάντα από τσιγάρα, Γράφει τραγούδια και ζηλεύει, γυρνάει στους δρόμους κι αλητεύει Η νύχτα ντύνεται γυναίκα...

Love means never having to say you're sorry...

Έβαλε ο Θεός σημάδι...

Τί ντροπή... Τί φρίκη...

Κι αν σου γράφω απόψε είναι που θέλω ξαφνικά να τρέξω... Τι όμορφα εκεί έξω!

L'Appuntamento... To ραντεβού...Ornella Vanoni

Σχέδια όνειρα και άλλα, μαζεμένα σε μια κούτα από γάλα...ότι κι αν σου πω είναι λίγο τέτοια ώρα...

...ένα όνειρο δε δίνεις κι ειν' η σιωπή σου απάντηση κι έχεις για όποιον σ' αγαπά την άρνηση

Κάτω απ' τα δέντρα τα πυκνογερμένα, χορτάρια κι άνθη που τη γη στολίζουν να τα πατήσει την παρακαλούνε.

Dr Zhivago, Connie Francis

Paul Newman... Από τους πιο αξιοπρεπείς και αξιοσέβαστους ζεν πρεμιέ της εποχής του. Ελαφρύ να 'ναι το χώμα...

Κι εσύ τρις θα μ' αρνηθείς, μπροστά στο φόβο του αιώνιου έρωτα...

Leila... Όταν ο έρωτας πιάνεται απ' τα μάτια! Και τί μάτια! Μάτια κάρβουνα! Μαύρο βελούδο του θανάτου και της θλίψης...

Μια βροχή πότε-πότε για να πλένει τα αισθήματα. Το χώμα στα καινούργια σου τακούνια. Η θάλασσα το απόγεμα με λίγη συννεφιά.

Los cuatro muleros! Federico García Lorca, Estrella Morente y George Owen Wynne Apperley! Τί συνδυασμός...

Ο Αλέξανδρος Δουμάς υιός, έλεγε ότι «ήταν αυτή που δημιούργησε τα περισσότερα τριανατάφυλλα μετά το Θεό».

Ήτανε που λες κατακαλόκαιρο..Κι εσύ μου λες να ξεχαστώ Τον Αύγουστο να σβήσω από τους μήνες Μα κι αν τις μνήμες πολεμώ Στον Αύγ/ο με πάνε πάλι εκείνες

Μελαχροινές κουκλάρες δημοσιογράφοι εμπνέουν μουσικά και μας ξεσηκώνουν... India morena blanca!!!

Είμαι μόνη, σε πείσμα του έρωτα, Σε πείσμα όλων όσων πήρα και έδωσα...Με γη κρυμμένη κι ουρανούς κρυφούς Και με μόνη την περηφάνεια της ψυχής μου...

Το ξερα πως αυτή η γυναίκα είχε να μου προσφέρει μια μεγάλη πληγή που πολύ θα μου χρησίμευε αργότερα...

...κι ένιωθα βασιλόπουλο στου ύπνου το παλάτι που γύρευε μιαν όμορφη με τη χρυσή καρδιά. Μα ήρθανε μέρες μάγισσες με φιλντισένια στήθη, με βότανα...

Συλλογιστήκατε ποτέ τις νέες στις επαρχίες, που περιμένουνε να 'ρθεί, το βράδυ, η εφημερίδα, για να διαβάσουν άπληστα το μυθιστόρημά της...

Γυναίκα...

...κι έπινα το πρόσωπό σου ίσαμε το χάραμα δε μιλούσες, δε γελούσες, μοναχά ταξίδευες. Πες μου μες σε τόσους άντρες τι χαμένο γύρευες;

Όπως φιλάει ο Μάνθος... κανένας κερατάς! - Τί βάζεις στο φιλί σου Μάνθο μου;

Κυρίαι μη εις στεναγμούς περνάτε τον καιρόν· δόλιον είναι σμήνος το γένος των ανδρών. Επί της γης ο εις των πους, κι' ο άλλος στο νερόν...

Έκλεινε τα μάτια της και προσποιούνταν πως ήταν μια άλλη. Παλιά της συνήθεια. Όταν με κοίταζε, προσπαθούσε να είναι αυτή που εγώ ήθελα...

Une Liaison Pornographique...

Χτυποκάρδια στο θρανίο... Η λιποθυμία

Χτυποκάρδια στο θρανίο... Η εκδρομή...

Χτυποκάρδια στο θρανίο! 33ο Λύκειο Άνω Κάτω Σκάλα, Αρφαδίας... κάπου στο Αιγαίο.

Τί έχω κάνει για ν' αξίζω αυτό;

Ο μνηστήρας της οδού Ανθέων 362, Ψυχικό, ενταύθα

γυναίκες που με ψήσατε στου πόθου το καμίνι με γάμπες απαστράπτουσες, με πόδια σταυρωμένα...

Μια γυναικοπαρέα... Σε στίχους του Αντώνη Παπαϊωάννου. Και πόσο απίστευτα ίδιες είναι οι ιστορίες των γυναικών σ' όλο τον κόσμο!

Στο μεταξύ είχες παντρευτεί κι είχες φυσικά αποκτήσει δυο παιδιά.

Φύλλα νεκρά της έριξε η χρυσή δεντροστοιχία – κι εμείς τους μαραμένους μας συλλογισμούς

Θα φορέσω το κόκκινό μου φόρεμα και την ίδια ομορφιά μου θα φθονήσω.

Είναι φοβερό, να έχεις άντρα τον Daniel Auteuil και να πρέπει να του τα φοράς με τον Vincent Perez . Δεν παλεύεται...